കവിത

സജിത്ത് കുമാർ എൻ

നീലാകാശമേലാപ്പിലുറങ്ങാതിരിക്കും ഓരോ നക്ഷത്ര കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളും മൗനപ്രണയത്തിൻ മണിദീപമെങ്കിൽ നിലാക്കസവു മിന്നും മനസ്സിന്നിരുളിൽ

സിന്ധു സുഗതൻ

ജീവിതം തന്ന മുറിവുകൾ ചീർത്തു വീർത്തു തന്നേയിരിക്കുന്നു സ്നേഹമൂറിയെത്തുമിടങ്ങൾക്ക് അകലെയായിട്ടിരിക്കുന്നു

ഫൈസൽ വൈത്തിരി

എന്തൊരു വേഗമെന്ന് കൗതുകം തൂവി കുന്നത്തങ്ങാടി നീളത്തിൽ വളർന്നു..

സൗമ്യ ചന്ദ്രൻ

പടിക്കെട്ടിലൊരു കോണിൽ കിതപ്പാറ്റിയിരിക്കുന്നു വൃദ്ധ ചാരി വെച്ച മുളവടിയ്ക്കുള്ളിൽ കാറ്റ് പുറത്തേക്കായുന്നു

പി വി സൂര്യഗായത്രി

വരമ്പിൽ മൃതിയിലമ്പേ തോറ്റു പോയൊരു കൃഷിക്കാരന്റെ മുഖംമൂടി. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പടർന്ന പതിര് നരച്ച സടപോൽ ജടിലം.

ഇടക്കുളങ്ങര ഗോപൻ

മരിയാ, മഞ്ഞു പൊതിഞ്ഞ രൂപക്കൂട്ടിൽ നിന്നും, കവലയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലേക്കിറങ്ങുകയാണ്.

ആദിത്ത് കൃഷ്ണ ചെമ്പത്ത്

തണുത്തുറഞ്ഞു പോയ ഒരു വൻകടലിന്റെ ശരീരമാണ് ഞാൻ

സ്വാമിദാസ്

തെറ്റിവീണ രണ്ട് നിയോഗങ്ങളെപോലെ ഇരുദേശങ്ങളിലായി അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കിടന്നുപോയി!

ബാലകൃഷ്ണൻ മൊകേരി

ഒരു മണ്ഡലക്കാലം പ്രായം തികഞ്ഞ ആയിരം ഇറച്ചിക്കോഴികൾ

സുഭാഷ് പോണോളി

കവിതയിൽ, ഞാൻ ദാരിദ്യ്രരേഖയ്ക്ക് താഴെയുള്ളവൻ