കവിത

പല തവണ ആ വഴിയിലൂടെ റോന്ത്‌ ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട് അങ്ങനൊരു വീട് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിട്ടില്ല

ഒരു കൂട്ടം കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾക്ക് മീതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു മുള്ളൻപന്നിയാകുന്നു നീ

താഴ്‌വരകൾക്കപ്പുറം പ്രണയത്തിന്റെ നീലിച്ചകുന്നിനുമുകളിലൊരു തിര കല്ലിച്ച കടൽ പിളരുന്നു.

കൈതോലപ്പച്ച നിറഞ്ഞ തോട്ടുവക്കിൽ ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞ് കാത്തിരിപ്പാണ് ഞാൻ

രാജഭക്തിയുടെ നടുത്തളത്തിൽകാലിളകിയ സിംഹാസനത്തിനടിയിൽകീറിപ്പറിഞ്ഞ പുറംചട്ടകളോടെപൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്'നീതിയുടെ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം.' ദ്രവിച്ചഴുകിയ താളുകളിൽ,കട്ടിക്കറുപ്പു വരകളിൽമാറ്റിമാറ്റി വരച്ച്,പിരിച്ചെഴുതിയ വെറുപ്പിടം,ഇരുണ്ടമരുന്ന രാജഭയത്തിൻഭൂപടനിറച്ചാർത്തുകൾ. മങ്ങിയ താളുകളിൽപകയുറഞ്ഞ കുശുകുശുപ്പ്അധികാരാർത്തിയുടെപടയോട്ടവർണ്ണനകൾ.

ഒരുപരിചയവുമില്ലാത്ത രണ്ടുപേർ ദൂരെനിന്നേ ശത്രുക്കളാകുന്നു. കണ്ണും വാക്കും മനസ്സും എത്തിപ്പെടാത്ത ദൂരത്തുവെച്ചെങ്ങനെ..?

ഞാൻ പ്രേമിക്കുമ്പോൾ ജലമാകെ കരഞ്ഞു കത്തുന്ന മരുഭൂമി

നിറംകെട്ടൊരു മഴവില്ലിനെ പിടിയിലൊതുക്കുന്നു. രണ്ടറ്റവും തമ്മിൽ അദൃശ്യമാമൊരു നൂലിനാൽ ബന്ധിക്കുന്നു....

പഴയൊരോട്ടോഗ്രാഫിൻ നിറം മങ്ങിയതാളിൽ ഉതിർന്നു കിടക്കുന്നു ഓർമ്മതൻ വസന്തങ്ങൾ. പ്രിയം തൊട്ടെഴുതിയ സന്ദേശങ്ങൾ; പകൽ  വെട്ടത്തിൽ ചിരി- തൂവുന്ന വാക്കിൻ പൂക്കൾ വിടർന്ന വേനൽപ്പാളി മെല്ലവെ നീക്കി മഴ വരുമ്പോൾ പൊഴിയുന്ന ഇലകൾ പോലെ വഴി- പിരിഞ്ഞോർ പല ദിക്കിൽ കൂടുകൂട്ടിയോരവർ. തിരഞ്ഞാൽ പോലും കണ്ടുകിട്ടാത്ത മുഖമുള്ളോർ അവരെയുണർത്തിയ ഓട്ടോഗ്രാഫ്  ശരത്ക്കാല- മുണരും ഋതു പോലെ അഗ്നി പോൽ തിളങ്ങുന്ന സ്മൃതി,...

ചില വാക്കുകള്‍ ചിറകുവിടര്‍ത്തും കഴുകനായി കൊത്തിവലിക്കുന്നു