ഉണർത്തുപാട്ട്
മണ്ണടരുകൾ കീറിമുറിഞ്ഞ വിള്ളലുകളിലാണ്,
വേരുകൾ ആഴത്തിലേക്ക് വഴി വെട്ടുന്നത്;
ഉടഞ്ഞുപോയ ശിലകളിലാണ് ശില്പങ്ങൾ പോലും
അവയുടെ അപൂർണ്ണതയുടെ ഭാരം
ഇറക്കിവെക്കുന്നത്.
അപ്പുറത്തെ മുറി
അപ്പുറത്തെ മുറിയിലെ കട്ടിലയിലാണ്
ആദ്യമായി ചിതൽപ്പാടുകൾ കണ്ടത്.
‘ഇത്തിരി മണ്ണും പൊടിയുമല്ലേ,
അതുകൊണ്ടിപ്പോഴെന്തു വരാൻ!’—
ഒന്നു തട്ടിയിടാൻ പോലും തോന്നിയില്ല.
മുറ്റത്തെ മാവ്
ഓണമൊരോർമ്മയിൽവന്നിടുമ്പോൾ
കാറ്റിൽ ജമന്തിപ്പൂവാസനിക്കും
ആരോ വിളിച്ചപോൽ ഹൃത്തടത്തിൽ
വേദന തിങ്ങിപ്പുറത്തുചാടും.
പെങ്ങൾ
ഒരു മണിക്കൂറുകൊണ്ടാ
വെളുത്തുള്ളി പൊളിക്കുന്നേ
പൊളിച്ചാലോ തൊലി
അവിടിരിക്കുകേം ചെയ്യും
രണ്ടുമണിക്കൂറുകൊണ്ടാ
പാത്രം കഴുകുന്നേ
അഴുക്കു മൊത്തം
അവിടിരിക്കുകേം ചെയ്യും
നഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴി
നാട്ടിടവഴിയെത്തും
ചെമ്മൺപാതകൾക്കപ്പുറം
കവലയിലെത്തുമ്പോൾ
വായനശാലക്ക് മുന്നിലെന്നും
ഒരു സൗഹൃദകൂട്ടായ്മ കാണും.
ചതുപ്പുനിലത്തിലെ തവളയും ശങ്കരാചാര്യരും
ചതുപ്പുനിലത്തിരുന്ന്
കാലമെത്രയായ്
തവള
അയാളെ സംവാദത്തിനു വിളിക്കുന്നു...
കിണറ്റിലെ തവളയല്ല;
ചതുപ്പിലെ തവള ഞാൻ...
ചോദ്യം
ഞാനവളെയിന്ന് വീണ്ടുമോർത്തു.
എന്താണവൾക്ക് സംഭവിച്ചത്?
അറിയില്ല.
പുഴ കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന പുഴ
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന
മൈതാനത്തെത്തി
കിതയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
ഞാൻ
കൈയിലിത്തിരി
കറുകപ്പുല്ലുമായി കുഞ്ഞു മേഘങ്ങളെയും
കിളികളെയും കൂട്ടി
കിതയ്ക്കുന്ന പുഴയ്കരികിലേയ്ക്ക് പോകും.
പ്രണ(ള)യ വേഗം
നീ തുറന്നുവെച്ച
ആ കടലിലേക്ക്
എന്റെ പ്രളയം അണപൊട്ടി
ഇരച്ചുകയറുകയാണ്.
ബാലൻസ് ഷീറ്റ്
ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നാറുണ്ട്,
വീഴാൻമാത്രമായാണ്
ഇരുകാലികൾ പിറക്കുന്നതെന്ന്.
ഓടുമ്പോൾ
ഒരുകാലിന്റെ ചതിയിൽ
സ്വർണ്ണമെഡൽ നഷ്ടമായേക്കാവുന്ന
ഇടർച്ചയൊന്ന് മതി,
അനന്തകാലത്തേക്ക്
തോൽവിയുടെ നോവിൽ
അയവിറയ്ക്കുവാൻ.
