നോവൽ

നിരഞ്ജന്റെ ടീം രാവിലെ തന്നെ ട്രെക്കിങ്ങ് നടത്തുന്നു. ഏറ്റവും മുന്നിൽ നടന്നിരുന്നത് രാജീവും ഉദയും ആയിരുന്നു.

മഞ്ഞ് വീണു നനഞ്ഞ വഴിയിൽ മറ്റ് വാഹനങ്ങൾ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പോലീസ് സ്റ്റേഷന് സമീപത്തെ ചെറുപട്ടണത്തിനപ്പുറം കടകളോ കെട്ടിടങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത, ഇരുട്ട് വീണ വഴിയുടെ വശങ്ങളിൽ അവിടവിടായുള്ള ചെറുവീടുകളുടെ നരച്ച കാഴ്ചകളും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒടിച്ചെടുത്ത മരക്കൊമ്പ് കൊണ്ട് സെമിത്തേരി മതിലിലെ വള്ളിപ്പടർപ്പുകളിൽ പടർന്ന തീ നാണപ്പൻ തല്ലിക്കെടുത്തി. മതിലിനരികിൽ കരിയിലകളും വേസ്റ്റ് കൂനയും പിന്നെയും ആളിക്കത്തുകയാണ്.

ബുച്ചിബൂബൂ   നോവൽ - അദ്ധ്യായം 7   നേരം വെളുത്തു വരുന്നതേയുള്ളൂ. അഴകി പുകപ്പുരയിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ താമയെ വിളിച്ചു,”പെണ്ണെ, ആ കുട്ടയുമെടുത്തു പോന്നോ. ഇന്ന് ചന്തയിലേക്ക് പോകേണ്ടതാ.” താമ ഉറക്ക ചടവോടെ കുട്ടയുമെടുത്തു അമ്മയുടെ പിന്നാലെ...

രാജീവിന്റെ കാറിന്റെ തൊട്ടു പുറകെ തന്നെ സാമാന്യം വേഗത്തിൽ കാർ ഓടിച്ചിരുന്ന നിരഞ്ജൻ, ക്രമേണ വേഗത കുറച്ചു.

ഫോണടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവനി കണ്ണു തുറക്കാതെ സ്‌ക്രീനിൽ വിരൽ തൊട്ട് മുകളിലേക്ക് പായിച്ച് ചെവിയിൽ വെച്ചു.

ആ ഉറക്കത്തിനിടയിലാണ് ഒരു നിലാക്കീറ് ഒരു രാത്രിയിൽ അയാളെ വന്നു തൊട്ടത്. അത് അയാളുടെ മീതേയ്ക്കു കുടഞ്ഞിട്ട പോലെയായിരുന്നു. നിലാവിന്റെ തഴുകൽ അറിഞ്ഞ് അയാൾ ഉണ൪ന്നു.

വന്യതയുടെ ഉള്ളം നടുക്കി കൊണ്ട് ആ വെടിയുണ്ട പാഞ്ഞ് പോയി. ആർത്ത് കരഞ്ഞ കിളികൾ അഭയം തേടി പറന്നകന്നു. നേർത്തുപോയ ഹൃദയത്തുടിപ്പോടെ അഞ്ച് ജീവനുകൾ കാടിൻ്റെ ഇരുളിമയിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ചലരായി

ലോങ്ങ് വാ മലനിരകളിലെ കുളിരിൽ ആകാശം ഇരുൾ പുതച്ച് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.

മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുന്ന ആകാശം ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന മഴ. സുഖമുള്ള ജീപ്പ് യാത്രയിൽ ഏറെ അത്ഭുതത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും ഷെമീറും ജോയിയും പറയുന്ന കഥകൾ കേട്ട് ആ പോലീസുകാരിരുന്നു.