ലക്നൗ-ആഗ്ര എക്സ്പ്രസ്-വേ ഒരു അനന്തമായ സർപ്പത്തെപ്പോലെ ഉത്തരേന്ത്യയുടെ ഹൃദയത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുകയായിരുന്നു. പോലീസ് ചൗക്കിക്ക് മുന്നിൽ പടർന്നുകിടക്കുന്ന ഉച്ചവെയിലിന് കത്തുന്ന ശവപ്പറമ്പിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ആസ്ഫാൽറ്റിന്റെ കറുത്ത തറയിൽ, തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണ്ണികളും അഴിഞ്ഞുവീണ ഒരവസ്ഥയിൽ അനന്യ മുട്ടുകുത്തി നിന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ, ലോഹപ്പക്ഷിയെപ്പോലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന ഒരു ഡ്യൂക്കാറ്റി (Ducati) ബൈക്കിനു മുകളിൽ ആര്യൻ ഒരപരിചിതനെപ്പോലെ ഇരുന്നു. അയാളുടെ ലതർ ജാക്കറ്റും വിലകൂടിയ ഹെൽമറ്റും അയാൾക്ക് നൽകുന്നത് മറ്റൊരു വ്യക്തിത്വമാണ്—നിസ്സംഗതയുടെയും അഹന്തയുടെയും ഒരു കവചം.
“ആര്യൻ…” അവളുടെ ശബ്ദം കാറ്റിൽ ഉടഞ്ഞുപോയി. “നിങ്ങൾ നെയ്യുന്ന ഈ നുണക്കഥകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഒപ്പില്ല. ആ പവിഴമാല ഞാൻ കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല. ഒരു മരീചികയെ പിൻതുടരുന്നതുപോലെ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശൂന്യതയിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കരുത്.”
ബൈക്കിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ അവൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. കൈവിരലുകൾ ആ തണുത്ത ലോഹഭാഗങ്ങളിൽ തട്ടി ഉടയുമ്പോൾ, അവിടെനിന്നും ഉറവയെടുത്ത ചോരയ്ക്ക് ചതിയുടെ നിറമായിരുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പോലീസ് ചൗക്കിയിൽ അയാൾ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ച വാക്കുകൾ അവളുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു ഫിക്ഷൻ പോലെ അപനിർമ്മിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ബിസിനസ്സ് പാർട്ണറുടെ പണം മോഷ്ടിച്ചവളെന്ന ലേബൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചാർത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞത് വിജയശ്രീലാളിതനായ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ഭാവമായിരുന്നു.
“കൈ വിടൂ അനന്യ,” ഹെൽമറ്റിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അയാളുടെ ശബ്ദം ഒരു ശില്പശാലയിലെ അരക്കല്ലുപോലെ പരുഷമായി പുറത്തുവന്നു. “മനസ്സാക്ഷിയുടെ നിലവറകളിൽ കറുത്ത പണം ഒളിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കള്ളിയെ എനിക്കിനി ജീവിതത്തിന്റെ സഹചാരിയാക്കാൻ വയ്യ. നിയമം അതിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ എഴുതിക്കൊള്ളും.”
“ഞാൻ കള്ളിയല്ല ആര്യൻ! പ്രണയത്തിന്റെ തീർത്ഥാടനത്തിന് കൂടെ വന്നവളാണ്. നിങ്ങളുടെ അമ്മ നൽകിയ ആഭരണങ്ങൾ പോലും നിധിയായി കരുതിയവളാണ്. എന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കൂ…”
അവൾ പൊടിമണ്ണിൽ വീണു. ബൈക്കിന്റെ എഞ്ചിൻ ഒരു ഹിംസ്രജന്തുവിനെപ്പോലെ അലറിയപ്പോൾ അവളുടെ നിലവിളി ഹൈവേയുടെ തിരക്കുകളിൽ അപ്രസക്തമായി. പരുക്കൻ ഭാവത്തോടെ നോക്കിനിന്ന കോൺസ്റ്റബിൾമാർക്ക് അതൊരു നിത്യസംഭവം മാത്രമായിരുന്നു. വഴിയേ പോയ ലോറി ഡ്രൈവർമാരുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു സൗജന്യ നാടകം കണ്ടുതീർക്കുന്നവന്റെ കൗതുകമായിരുന്നു. ഉത്തരേന്ത്യൻ വെയിലിൽ അവളുടെ കണ്ണീർ ബാഷ്പീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവശേഷിച്ചത് ലവണാംശമുള്ള ചതിയുടെ പാടുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ആര്യൻ ആക്സിലറേറ്റർ തിരിച്ചു. ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചപ്പോൾ അവൾ അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ പോലെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു. “എന്നെ കൊന്നു കളഞ്ഞിട്ട് പൊയ്ക്കോളൂ ആര്യൻ… പക്ഷേ ഈ ഏകാന്തതയുടെ തെരുവിൽ എന്നെ നാണം കെടുത്തരുത്!”
പക്ഷേ അയാളുടെ ഹൃദയം ഒരു ശില്പമായി മാറിയിരുന്നു. ബൈക്ക് വേഗത പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അനന്യ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ടാറിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ മുട്ടുകൾ പൊട്ടി രക്തം ആ കറുത്ത പാതയെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. കല്ലുകൾ അവളുടെ കൈവെള്ളയെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ അവൾ അനുഭവിച്ചത് മാംസത്തിന്റെ വേദനയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിൽ ഏൽക്കുന്ന മുറിവുകളായിരുന്നു. ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞുപോകുന്ന ആ ചുവന്ന ബൈക്കിന്റെ ടൈൽ ലാമ്പുകൾ ഇരുട്ടിലെ രണ്ടു കത്തുന്ന കണ്ണുകളെപ്പോലെ അവളെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു.
രണ്ട് വനിതാ പോലീസുകാർ അവളെ ബലമായി പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “ചൽ ബേട്ടി… (നടക്ക് മോളേ…) വഴിപിഴച്ചുപോയവന് വേണ്ടി എന്തിനാണ് നീ കണ്ണീർ വാർക്കുന്നത്? നിന്റെ തായ്വേരുകൾ തേടി മടങ്ങുക,” മുതിർന്ന പോലീസ് ഓഫീസറുടെ വാക്കുകളിൽ നഗരത്തിന്റെ മടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യ ആക്രോശത്തോടെ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഭ്രാന്തമായ ഒരു ചിരി. “മടങ്ങാനോ? ഏത് വേരുകളിലേക്ക്? നിങ്ങൾക്ക് അയാൾ നൽകിയ കൈക്കൂലിയുടെ കനൽ എന്റെ സത്യത്തേക്കാൾ തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നില്ലേ? എന്റെ നിസ്സഹായതയെ നിങ്ങൾ പണം കൊണ്ട് അളന്നു തൂക്കിയില്ലേ?”
മനസ്സിന്റെ അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോയവളെപ്പോലെ അവൾ പുലമ്പി. ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവുമായി വന്ന കോൺസ്റ്റബിളിനെ തട്ടിമാറ്റുമ്പോൾ അവൾ ഒരു തകർന്ന കോട്ട പോലെയായിരുന്നു. പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ഇടുങ്ങിയ ബെഞ്ചിൽ അവൾ ഇരിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തെ പാതയിൽ വാഹനങ്ങൾ അവളിലെ മനുഷ്യനെ ചതച്ചരച്ചു കടന്നുപോകുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
“പുതിയൊരു പുലരി നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു,” ആരോ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രഭാതങ്ങളില്ലായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അനന്തമായി നീളുന്ന എക്സ്പ്രസ് വേയുടെ ശൂന്യതയിലേക്ക് അവൾ നോക്കി. തന്റെ വർത്തമാനത്തെയും ഭാവിയെയും ഹോമിച്ചു കടന്നുപോയ ആ ടയർപ്പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ആത്മഗതം ചെയ്തു: “എന്നെ തനിച്ചാക്കി അയാൾ പോയതല്ല… വേഗതയുടെ ഈ ഭ്രാന്തൻ ലോകത്ത് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് മനുഷ്യനെന്ന പദത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അർത്ഥമായിരുന്നു.”
അനന്യ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഒരു ദാർശനിക സ്മാരകം പോലെ തളർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ഉടഞ്ഞ ചിന്തകളിൽ ആ പവിഴമാലയുടെ ചുവപ്പ് ഒരു കരിനിഴലായി പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബം അത് ഭാഗ്യത്തിന്റെ കൈമുദ്രയായി കണ്ടപ്പോൾ, അവൾക്കത് സ്നേഹത്തിന്റെ നക്ഷത്രക്കണ്ണായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പവിഴം ഇന്ന് ചതിയുടെയും വഞ്ചനയുടെയും ഒരു കുരുക്കായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
നിർമ്മല എന്ന വനിതാ കോൺസ്റ്റബിൾ അവളുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം ദയയുടെ ഒരു നീർത്തുള്ളി തിളങ്ങി. “കരച്ചിൽ നിർത്തൂ അനന്യ… ഈ സിമന്റ് തറയിൽ വീഴുന്ന കണ്ണീരിനെ നക്കിത്തോർത്താൻ തെരുവ് നായകൾ പോലുമുണ്ടാകില്ല. നിന്റെ ആര്യൻ ഇപ്പോൾ ആ ബൈക്കിൽ കാലത്തെ തോല്പിക്കുന്ന വേഗതയിൽ കുതിക്കുന്നുണ്ടാകും.”
അനന്യ തലയുയർത്തി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾക്കറിയാമോ മാഡം… പവിഴങ്ങൾ മിണ്ടുകയില്ല. പക്ഷേ അവയ്ക്ക് മനുഷ്യന്റെ ഗൂഢാലോചനകൾ മണക്കാൻ കഴിയും. അത് എന്റെ ബാഗിൽ അയാൾ തന്നെ വെച്ചതാണ്. സ്നേഹത്തെക്കാൾ ഭാരമുള്ള ആ മാല കൊണ്ട് അയാൾ എന്റെ കഴുത്തു ഞെരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. റോഡിലെ പൊടി പുരണ്ട അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവളുടെ നിസ്സഹായതയുടെ പതാകകളായിരുന്നു. സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് ഹൈവേയിൽ ലോറികൾ ഗർജ്ജിച്ചു പായുന്നു. ആ പാതകൾക്ക് മനുഷ്യന്റെ രോദനങ്ങളേക്കാൾ പ്രിയം ടയറുകളുടെ ശബ്ദത്തോടായിരുന്നു.
ദൂരേക്ക് പോയ ആര്യൻ തിരിച്ചുവരുമെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീ ഒരു നിമിഷം മോഹിച്ചു. അവളുടെ തൊട്ടരികിൽ ആ ബൈക്ക് ഇരമ്പിക്കൊണ്ട് വന്നുനിന്നു. അവൾ നോക്കാതെ നടന്നു. “കേറി ഇരിക്ക്”—ആജ്ഞാപിക്കുകയല്ല, സൗമ്യമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. അവൾ മുഖം തിരിച്ചു നോക്കി. ആര്യൻ! ഹെൽമറ്റിന്റെ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തിയിരുന്നു. ഉച്ചവെയിലിൽ തിളങ്ങിയ ആ പഴയ ഗർവ്വായിരുന്നില്ല, ഇപ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരുതരം നിസ്സഹായതയുടെയും പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും നിഴൽ പടർന്നിരുന്നു.
അവൾ അത് കേൾക്കാതെ നടത്തത്തിനു വേഗത കൂട്ടി. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ നടന്നു നീങ്ങി.
“അനന്യ പ്ലീസ്… ഒരു ചെറിയ തെറ്റിദ്ധാരണ…” അവൻ ബൈക്ക് സാവധാനം ഉരുട്ടി അവളെ പിന്തുടർന്നു.
അവൾ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ, ഇരുട്ടിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു. അവൾ തന്റെ ബാഗിൽ പരതി. അതിനുള്ളിൽ ആര്യൻ പണ്ട് നൽകിയ ഒരു ചെറിയ പവിഴ മോതിരം ശേഷിച്ചിരുന്നു. അതൊരു ഉപഹാരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ഉടമ്പടിയുടെ അടയാളമായിരുന്നു.
“ഇനി എനിക്ക് നിന്റെ ഒരു നിഴൽ പോലും വേണ്ട…”
അവൾ ആ മോതിരം ഹൈവേയുടെ തിരക്കിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് ടാറിൽ തട്ടിത്തെറിച്ചു എങ്ങോ മറഞ്ഞു. അനന്യയുടെ നടത്തം ഇപ്പോൾ ഒരു അലച്ചിലല്ല, മറിച്ച് ഒരു വിമോചനമായിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കടൽ ശാന്തമാവുകയായിരുന്നു.
“ആര്യൻ… നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതല്ല, ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ബോധമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും മായ്ച്ചു കളയുകയാണ്. ചതിയുടെ ഈ നരകപാതയിൽ വെന്തുരുകുന്നത് നുണകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച നിങ്ങളുടെ ആ സാമ്രാജ്യമായിരിക്കും.”
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ലക്നൗ-ആഗ്ര ഹൈവേയുടെ ശൂന്യതയിൽ അനന്യ ഒരു കവിതപോലെ മാഞ്ഞുപോയി. ദൂരെ ആഡംബര ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു കേട്ടു. പക്ഷേ അവൾ ഒരിക്കൽ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അവളുടെ മുന്നിൽ മറ്റൊരു ആകാശമുണ്ടായിരുന്നു—കുറ്റബോധമില്ലാത്ത, സ്നേഹത്തിന്റെ കറകളില്ലാത്ത ഒരു നിർമ്മലമായ നീലാകാശം.
