ഉൾക്കാഴ്ച്ചയാണു പ്രധാനം
രണ്ടു കല്ലുവെട്ടുകാർ
ഒരു യാത്രക്കാരൻ വഴിമദ്ധ്യേ ഒരു വലിയ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിർമ്മാണസ്ഥലത്ത് എത്തി. അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന രണ്ടു കല്ലുവെട്ടുകാരെ കണ്ടു. ഒന്നു വിശ്രമിക്കാനായി അവരുടെ അരികിലായി അയാൾ ഇരുന്നു. കുശലപ്രശ്നത്തിനിടയിൽ ആ യാത്രികൻ ആദ്യത്തെ ആളിനോട് ചോദിച്ചു. “എന്താണ് താങ്കൾ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത്?”
അയാൾ അസ്വസ്ഥനായി. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു., “കാണുന്നില്ലേ? ദിവസം മുഴുവനും ഈ കല്ല് വെട്ടുകയാണ്. എന്തൊരു വെയിൽ, ഹൊ തളർന്നു….” കൂടുതൽ സംസാരിക്കാതെ, തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച രണ്ടാമനോട് സംസാരിക്കാമെന്നയാൾ നിശ്ചയിച്ചു. ആദ്യത്തെ ചോദ്യം തന്നെ അയാളോടും ചോദിച്ചു.
അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു, പിന്നെ ഉൾക്കണ്ണിലെന്തോ കണ്ടെന്നപോലെ പറഞ്ഞു, “ഞാനോ? ദാ, ഞാനൊരു ഒരു ക്ഷേത്രം കൊത്തിയെടുക്കുകയാണ് ഈ കല്ലിൽ.”
യാത്രക്കാരൻ അമ്പരന്നു.
രണ്ടുപേരും ഒരേ കല്ല് വെട്ടുകയാണ്.
ഒരേ ചുറ്റിക.
ഒരേ വിയർപ്പ്.
ഒരേ കൂലി.
എന്നാൽ ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ കല്ല് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതേ സമയം മറ്റേയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ക്ഷേത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
ഈ കഥയിൽ ശാസ്ത്രം എന്ത് പറയുന്നു?
നമ്മുടെ തലച്ചോർ ഒരു പ്രവൃത്തിയെ എങ്ങനെ അർത്ഥമാക്കുന്നു എന്നത്, ആ പ്രവൃത്തിയോടുള്ള വികാരത്തെയും പ്രചോദനത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിനെ Reframing എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒരു സാഹചര്യത്തെ വേറൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ കാണാൻ പരിശീലിക്കുമ്പോൾ, അതിനോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതികരണവും മാറാം. ജോലി മാറിയില്ല. എന്നാലോ ജോലിയെ നോക്കിക്കാണുന്ന മനസ്സ് മാറി.
ഒരു ആത്മീയ ചിന്ത
ഓരോ ചെറിയ പ്രവൃത്തിയും വലിയൊരു ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, സാധാരണ ദിവസങ്ങൾ പോലും അർത്ഥവത്താകുന്നു. സേവനമനോഭാവം പലപ്പോഴും ജോലിയെ ഭാരത്തിൽ നിന്നും സാധനയുടെ തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു.
ഇന്നത്തെ പരിശീലനം
ഇന്ന് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും സാധാരണമായ ഒരു ജോലി തിരഞ്ഞെടുക്കുക. പിന്നെ സ്വയം ചോദിക്കുക. “ഇത് ഞാൻ എന്തിന് ചെയ്യുന്നു?” ആ ഉത്തരത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതലക്ഷ്യത്തെ ചേർത്തുനോക്കൂ.
ഇന്നു ചിന്തിക്കാൻ…
ഞാൻ ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കുകയാണോ… അതോ എന്റെ ജീവിതം പണിയുകയാണോ?
ഇന്നത്തെ വാക്യം
“ചിലർ കല്ല് വെട്ടുന്നു. ചിലർ അതേ കല്ലിൽ നിന്ന് ക്ഷേത്രം പണിയുന്നു. വ്യത്യാസം കൈകളിലല്ല, കാഴ്ചപ്പാടിലാണ്.”
