കല്ല്
ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന്
ശില്പമായി മാറിയതല്ല.
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഉറക്കത്തിൽ
മണ്ണിന്റെ ഇരുണ്ട ഗർഭത്തിൽ
അത് കിടന്നിരുന്നു
നിശ്ശബ്ദമായൊരു സാക്ഷിയായി.
പിന്നെ
ഒരു മനുഷ്യൻ വന്നു.
കൈയിൽ ചുറ്റികയും
കണ്ണുകളിൽ ഒരു ലോകവും.
അവൻ കല്ലിനെ കണ്ടില്ല
അവൻ കണ്ടത്
കല്ലിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്ന
ഒരു ജീവന്റെ ആകൃതിയായിരുന്നു.
ആദ്യ അടിയിൽ
കല്ല് കരഞ്ഞു.
രണ്ടാമത്തെ അടിയിൽ
ഒരു സ്വപ്നം ചലിച്ചു.
മൂന്നാമത്തെ അടിയിൽ
മൗനം
രൂപം പിടിച്ചു തുടങ്ങി.
അങ്ങനെ
മുറിവുകൾ കൊണ്ടാണ്
ശില്പങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ ജീവിതം പോലെ
വേദനകളുടെ അടികളിൽ
ആത്മാവിന് രൂപം കിട്ടുന്നത് പോലെ.
ഒരു ദേവതയുടെ മുഖം
കല്ലിൽ തെളിയുമ്പോൾ
അത് ദൈവത്തിന്റെ രൂപമല്ല മാത്രം
മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ
ആയിരം വർഷത്തെ പ്രതിധ്വനിയാണ്.
ശില്പങ്ങൾ
കാലത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ
എഴുതിയിട്ടില്ലാത്ത ചരിത്രങ്ങൾ.
അവയുടെ കണ്ണുകളിൽ
രാജാക്കന്മാർ മരിച്ചു.
സാമ്രാജ്യങ്ങൾ പൊളിഞ്ഞു.
മതങ്ങൾ വളർന്നു.
മനുഷ്യൻ മാറി.
പക്ഷേ
കല്ലിന്റെ മൗനം
മാറിയില്ല.
ഒരു ശില്പത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ
പറയാത്ത വാക്കുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
“മനുഷ്യാ,
നീ എന്നെ ഉണ്ടാക്കി
പക്ഷേ
നീ തന്നെയാണ്
ഇനിയും തീരാത്ത ശില്പം.”
കാറ്റ് വന്ന് തൊടുമ്പോൾ
ശില്പങ്ങൾ അല്പം ചലിക്കുന്നു
നമ്മൾ കാണാത്ത രീതിയിൽ.
അവയുടെ നിഴലുകളിൽ
പഴയ കാലങ്ങളുടെ ശ്വാസമുണ്ട്.
ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ
ആ ശില്പങ്ങൾ
ദൈവങ്ങളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നില്ല
അവ
മനുഷ്യനെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു
ഒരിക്കൽ
സ്വന്തം ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന
ശില്പിയെ കണ്ടെത്താൻ.
കാരണം
ഈ ഭൂമിയിൽ
കല്ലുകൾ മാത്രം അല്ല
കൊത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
കാലം
നമ്മളെയും
മൗനമായൊരു ശില്പമായി
മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
