രണ്ടു വിത്തുകൾ
ഒരു ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണിൽ അടുത്തടുത്തായി രണ്ട് വിത്തുകൾ വീണു.
ആദ്യത്തെ വിത്ത് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വളരാൻ പോകുന്നു. എന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങട്ടെ. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഉയരട്ടെ. മഴ വന്നാലും കാറ്റ് വീശിയാലും ഞാൻ അതിജീവിക്കാൻ പഠിച്ചുകൊള്ളാം.” അത് പതുക്കെ മുളച്ചു.
എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ വിത്ത് പേടിച്ചു.
“മണ്ണിനടിയിൽ കീടങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. മുകളിൽ പക്ഷികൾ ഉണ്ടാകും. കാറ്റ് എന്നെ ഒടിച്ചുകളയും. കുറച്ചു നാൾ കൂടി സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാം.” അത് മണ്ണിനടിയിൽത്തന്നെ കിടന്നു. ഒരു ദിവസം ഒരു കോഴി വന്ന് മണ്ണ് ചികഞ്ഞു. ആ വിത്ത് അതിന്റെ ആഹാരമായി.
ശാസ്ത്രം എന്ത് പറയുന്നു?
മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിന് സുരക്ഷ ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഭയമോ മടിയോ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ പഠനവും വളർച്ചയും സാധാരണയായി പരിചിതമായ അതിരുകൾക്കപ്പുറം ചെറിയ ചുവടുകൾ വെക്കുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് വളർച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്. ന്യൂറോപ്ലാസ്റ്റിസിറ്റിയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ പുതിയ നാഡീപാതകൾ രൂപപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചെറിയ വെല്ലുവിളികൾ പോലും വളർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്.
ആത്മീയ ചിന്ത
സുരക്ഷിതമായി കിടക്കുന്ന വിത്ത് ഒരിക്കലും വൃക്ഷമാകില്ല. വളരാനും ഉയർന്നു പൊങ്ങാനും, അറിയാത്ത മണ്ണിലേക്ക് വേരിറക്കേണ്ടിവരും. അറിയാത്ത ആകാശത്തേക്ക് തല ഉയർത്തേണ്ടിയും വരും.
ഇന്നത്തെ പരിശീലനം
ഇന്ന് മുൻപ് ചെയ്യാൻ ഭയം കൊണ്ടു മാറ്റിവെച്ച ഒരു ചെറിയ കാര്യം ചെയ്യുക. അതു ചിലപ്പോൾ ഒരു ഫോൺ കോൾ ആകാം. ഒരു സംഭാഷണമോ ഒരു പുതിയ തുടക്കമോ ആകാം. വലിയതാകേണ്ട. ചെറിയ ഒരു ചുവട് മതി.
ഇന്നു ചിന്തിക്കാൻ
ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തിനെയാണ് ഭയക്കുന്നത്? പരാജയത്തെയോ… അതോ പുതിയ എന്നെയോ?
ഇന്നത്തെ വാക്യം
“സുരക്ഷിതമായി മണ്ണിൽ കിടക്കുന്ന വിത്തുകൾ ചിലപ്പോൾ നശിക്കാതെ കിടക്കാം കാലങ്ങളോളം. എന്നാൽ അത് ഒരിക്കലും വൃക്ഷമാകില്ല. ആകാശത്തിൻ്റെ അതിരുകൾ തേടില്ല.”
