മണ്ണടരുകൾ കീറിമുറിഞ്ഞ വിള്ളലുകളിലാണ്,
വേരുകൾ ആഴത്തിലേക്ക് വഴി വെട്ടുന്നത്;
ഉടഞ്ഞുപോയ ശിലകളിലാണ് ശില്പങ്ങൾ പോലും
അവയുടെ അപൂർണ്ണതയുടെ ഭാരം
ഇറക്കിവെക്കുന്നത്.
നെഞ്ചുപിളർന്നു ചിതറിയ
മൺതരികളിൽ നിന്നല്ലാതെ
ഏതു വിത്താണ് ആകാശത്തെ
തൊടാൻ വെമ്പിയത്?
ആരും കാണാതെ ഉരുകിത്തീർന്ന
കരിങ്കൽച്ചുമരുകൾക്കുള്ളിലാണ്
കാലം രത്നങ്ങൾക്ക് തിളക്കം നൽകുന്നത്.
നടന്നുതീർത്ത കൽപ്പാതകളിൽ
രക്തം കിനിഞ്ഞ പാടുകൾ ശേഷിക്കുന്നുണ്ടാവാം;
എന്നാൽ, നിരന്തരമായ ഉരസലുകൾ കൊണ്ടല്ലാതെ
തീക്കല്ലുകൾ ഉള്ളിലെ പ്രകാശത്തെ
തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
രാത്രിയുടെ അഗാധമായ ഗർഭപാത്രത്തിൽ
മൗനം കട്ടപിടിക്കുമ്പോഴാണ്,
ഒരു നക്ഷത്രം അതിന്റെ
ആത്മജ്വാലയിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കുന്നത്.
പതിഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകളിൽ
ചോര പൊടിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്
ഞാൻ തൊട്ട ഇടങ്ങളിലൊക്കെ
നിലാവ് പൂക്കുന്നത്;
തീയിൽ വീണ കാതൽ ചാരമാവാതെ
ചന്ദനത്തിൻ ഗന്ധമായി പടരുന്നത്.
ഇരുട്ടിന്റെ കറുത്ത തോടുകൾ തകർക്കാതെ
ഒരു സൂര്യനും പുലരിയിലേക്ക്
ചിറകടിച്ചുയർന്നിട്ടില്ല.
എന്റെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയ പാടുകൾ
തോൽവിയുടെ അടയാളമല്ല,
അടിമുടി ജയിച്ചുകയറിയതിന്റെ
വിജയമുദ്രകളാണ്.
ഇനിയെന്തിന് നിഴൽവീണ
ഇന്നലെകളിലേക്ക്
ഞാനെന്റെ കണ്ണീരിന്റെ
കയ്പുനീരൊഴുക്കണം?
ഇന്നലെകൾ ഒരു ഉണക്കമരമാണ്,
അതിലേക്ക് കണ്ണീരൊഴിച്ചാൽ
ഇനിയൊരിക്കലും
പച്ചപ്പടർപ്പുകൾ കിളിർക്കുകയില്ല.
ഉടഞ്ഞുപോയ മൺപാത്രങ്ങളിലല്ല,
പുതുമഴ നനഞ്ഞ ചെമ്മണ്ണിലാണ്
ജീവൻ വീണ്ടും നാമ്പെടുക്കുന്നത്.
വേദനകൾ കാലം തന്ന മുറിവുകളല്ല,
ആത്മാവിനെ ചെത്തിമിനുക്കിയ
ഉളിയുടെ തുമ്പുകളാണ്.
ഉരുകിയൊലിച്ച ഇരുമ്പുപോലെ
കടന്നുപോയ ആ തീച്ചൂള,
നശിപ്പിക്കാനായിരുന്നില്ല,
വാളിന്റെ മൂർച്ചയായ് എന്നെ
രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനായിരുന്നു.
എന്റെ ആകാശങ്ങളിൽ
ചക്രവാളത്തിന്റെ ചുവപ്പുമാഞ്ഞ്
ഒരു വെള്ളിവെളിച്ചം പുഴപോലെ
ഒഴുകിവരുന്നുണ്ട്.
മുറിപ്പാടുകളിലേക്ക് കാറ്റൊരു
സാന്ത്വനമായ് തൊടുമ്പോൾ
ഉയരുന്നത് വിലാപമല്ല,
സ്വയം കണ്ടെത്തിയ സ്വരത്തിന്റെ
സംഗീതമാണ്.
കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുരസം കൊണ്ടല്ലല്ലോ
ഞാനെന്റെ ആഴമളക്കേണ്ടത്;
മുങ്ങിത്താണ ഇടത്തുനിന്നും
കരകയറിയ ശ്വാസത്തിന്റെ
കരുത്തുകൊണ്ടല്ലേ .
ഇനി കണ്ണുതുടയ്ക്കണം,
എന്റെ ചിരിയിൽ ഒരു പുതിയ
ഋതു ഉണരുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ട് ;
കൊഴിഞ്ഞ ഇലകളെ മറക്കണം,
ചിറകുകൾ മടക്കിവെക്കാതെ പറന്നുയരണം.
ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത്
ശിശിരത്തിന്റെ ശൂന്യതയല്ല,
ഞാൻ തന്നെ തീർക്കുന്ന,
എന്റെ പ്രകാശത്താൽ വിരിയുന്ന —
ഒരു അനന്തവസന്തമാണ്!
