ബ്ലാക്ക്‌വുഡ്‌സ് മാളിക -2

ഹാളില്‍ മുഴങ്ങിനിന്ന മീരയുടെ ദാരുണമായ നിലവിളി ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഓരോ തടി ചുമരുകളിലും തട്ടി ആവര്‍ത്തിച്ച് പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മാധവ് ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ തറയിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് മീരയെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് ചായ്ച്ചു കിടത്തി. അവളുടെ കട്ടിയുള്ള വിന്റര്‍ ജാക്കറ്റിന്റെ പിന്‍ഭാഗം കറുത്ത് പുകയുന്ന രക്തത്തില്‍ അതിവേഗം കുതിരുകയായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വസ്ത്രത്തിലെ നൂലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ചോര ഇറ്റിറ്റുവീണ് ഹാളിന്റെ ചിതല്‍ തിന്ന തടിത്തറയില്‍ ചെറിയ ചോരക്കളങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തു.

‘അരുണ്‍! എമര്‍ജന്‍സി ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് കിറ്റും ആന്റിസെപ്റ്റിക് ബാന്‍ഡേജും വേഗം എടുക്ക്! ഒരു നിമിഷം വൈകരുത്!’ മാധവ് അലറി.

അരുണ്‍ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ തോളിലെ ഹെവി ഡ്യൂട്ടി ക്യാന്‍വാസ് ബാഗ് നിലത്തേക്ക് വലിച്ച് തുറന്നു. റോള്‍ ബാന്‍ഡേജും, സര്‍ജിക്കല്‍ ഗ്ലൗസും, ആന്റിസെപ്റ്റിക് ലോഷനും മാധവിന് നേരെ നീട്ടി. അരുണിന്റെ മുഖത്തെ ചോരയോട്ടമൊക്കെ വറ്റി വെളുത്തു വിളറിയിരുന്നു.

‘മാധവ്… നമ്മള്‍ ആ മുറിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നില്‍ ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ വേറെയാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! പിന്നെയെങ്ങനെ… എങ്ങനെയാണ് മീരയുടെ പുറകില്‍ ഇത്രയും വലിയ മുറിവുകള്‍ രൂപപ്പെട്ടത്? വായുവില്‍ നിന്ന് ഒരു കത്തി ഉയര്‍ന്നുവന്ന് കുത്തിയത് പോലെയല്ലേ ഇത്?’ അരുണിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ ഭയത്തിന്റെ പല്ലിറുമ്മല്‍ വ്യക്തമായിരുന്നു.

‘ചില സാന്നിധ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടുത്തെ ഊര്‍ജ്ജവലയത്തില്‍ നിന്ന് ശക്തി കൂടുമ്പോള്‍ അവയ്ക്ക് ജീവനുള്ള മനുഷ്യകോശങ്ങളില്‍ നേരിട്ട് ആഴത്തില്‍ മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയും,’ മാധവ് ജാക്കറ്റിന്റെ കീറിയ ഭാഗങ്ങള്‍ കത്രിക കൊണ്ട് ശ്രദ്ധയോടെ വെട്ടിമാറ്റി.

മുറിവിന്റെ ആഴം കണ്ടതും മാധവിന്റെ ഉള്ളം ഒന്നു പിടഞ്ഞു. നാല് നീളമുള്ള രാക്ഷസ വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് മനുഷ്യമാംസത്തിലേക്ക് ബലമായി ആഴ്ന്നിറങ്ങി വരഞ്ഞതുപോലെയുള്ള നാല് സമാന്തര പാടുകള്‍. സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഇത്രയും ആഴത്തില്‍ ചര്‍മ്മം തുളയ്ക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. ആ മുറിവിനു ചുറ്റുമുള്ള ചര്‍മ്മം ഏതോ ശക്തമായ ആസിഡ് വീണതുപോലെ കരിപിടിച്ച് കറുപ്പ് നിറമായി മാറുകയായിരുന്നു.

‘ആആആഹ്! മാധവ്… പുകയുന്നു! എന്റെ പുറം മുഴുവന്‍ തിളയ്ക്കുന്ന എണ്ണ ഒഴിച്ചത് പോലെ കത്തുന്നു! എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…’ മീര വേദന സഹിക്കാനാവാതെ കണ്ണീരൊഴുക്കി തറയില്‍ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു.

‘അല്പം വേദനിക്കും മീര, ക്ഷമിക്കൂ… ഇത് വ്രണം പടരാതിരിക്കാന്‍ വേണം,’ മാധവ് ആന്റിസെപ്റ്റിക് ലോഷന്‍ മുറിവിലേക്ക് നേരിട്ടൊഴിച്ചു. പുകയുന്ന ആ ലോഷന്‍ ചോരയോട് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ നേര്‍ത്ത വെളുത്ത പുക ഉയര്‍ന്നു വന്നു. മീര വേദന സഹിക്കാനാവാതെ വീണ്ടും അലറിവിളിച്ചു. മാധവ് അതിവേഗത്തില്‍ പഞ്ഞി വെച്ച് രക്തം തുടച്ച് മുറിവ് വെച്ചുകെട്ടി.

മീര കിതച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തുനിന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരമാകെ പനിബാധിതയെപ്പോലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘മാധവ്… ആ പെയിന്റിംഗിലെ വാചകം… ‘എനിക്ക് ഒരു ചോരക്കൂട്ട് വേണം’ എന്ന് എഴുതിയിരുന്നത്… അത് വെറുമൊരു ഭീഷണിയല്ലായിരുന്നു. അവന്‍ നമ്മളെ ഓരോരുത്തരെയായി വേട്ടയാടി കൊന്നുതുടങ്ങുകയാണ്!’

‘നമുക്ക് ഇനി ഇവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റില്ല! ഈ കോപ്പിലെ റിസര്‍ച്ച് നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം! ജീവനുണ്ടെങ്കിലേ എന്തും പഠിക്കാന്‍ പറ്റൂ!’ അരുണ്‍ ഭ്രാന്തെടുത്തതുപോലെ ഹാളിന്റെ പ്രധാന വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് ഓടി. അവന്‍ വാതിലിന്റെ ഭാരമേറിയ വിക്ടോറിയന്‍ ഹാന്‍ഡിലില്‍ പിടിച്ച് സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കുലുക്കി. എന്നാല്‍ ആ വലിയ തടിവാതില്‍ വിറച്ചതുപോലുമില്ല. വാതിലിന് മുകളില്‍ മെക്കാനിക്കല്‍ ഹൈഡ്രോളിക് പ്രസ്സ് വെച്ച് മുറുക്കിയതുപോലെ അത് അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അരുണ്‍ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഒരു തടിമേശയുടെ കട്ടിയുള്ള കാലെടുത്ത് ഹാളിന്റെ അലങ്കാര ജനല്‍ച്ചില്ലുകളിലേക്ക് ശക്തിയായി അടിച്ചു. അതിശക്തമായ ആ ആഘാതത്തിലും പഴകിയ ജനല്‍ച്ചില്ലുകളില്‍ ഒരു പോറല്‍ പോലും ഏറ്റില്ല! പകരം, അടികിട്ടിയ ജനല്‍ച്ചില്ലില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്ന ശബ്ദം പെണ്ണുങ്ങളുടെ ദാരുണമായ പൊട്ടിച്ചിരി പോലെ ആ വലിയ ഹാളിലാകെ മുഴങ്ങി.

‘നിരാശനായി സമയം കളയേണ്ട അരുണ്‍, ജനലുകളും വാതിലുകളും ഇവിടുത്തെ എനര്‍ജി ഫീല്‍ഡ് കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്,’ മാധവ് തറയിലെ ചോരത്തുള്ളികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്ന് ഹാളിന്റെ കിഴക്കേ കോണിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ കിടന്നിരുന്ന പൊടിപിടിച്ച, കട്ടിയുള്ള വലിയൊരു പേര്‍ഷ്യന്‍ കാര്‍പെറ്റ് അവന്‍ ബലമായി വലിച്ച് നീക്കി.

കാര്‍പെറ്റിന് അടിയിലായി തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വലിയൊരു രഹസ്യവാതില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു! കട്ടിയുള്ള ഓക്കുമരപ്പലകകള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ വാതിലില്‍ തുരുമ്പിച്ച വലിയൊരു ഇരുമ്പ് വളയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

‘എന്താണത് മാധവ്?’ മീര വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ചോദിച്ചു.

‘ബ്ലാക്ക് വുഡ്‌സ് ബംഗ്ലാവിന്റെ ലണ്ടന്‍ ആര്‍ക്കൈവ്‌സിലുള്ള ബ്ലൂപ്രിന്റ് ഞാന്‍ വിശദമായി പഠിച്ചിരുന്നു,’ മാധവ് ആ രഹസ്യവാതിലിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. ‘1930-കളില്‍ സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡ് ഈ മാളിക പണിയുമ്പോള്‍ ഇതിന് താഴെ മൂന്ന് നിലകളുള്ള വലിയൊരു അടിനിലവറ നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് തോട്ടം തൊഴിലാളികളെയും പ്രാദേശിക കര്‍ഷകരെയും കൊടും പീഡനങ്ങള്‍ക്കിരയാക്കാനും ബലികൊടുക്കാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന രഹസ്യ അറകള്‍! വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡ് വെറുമൊരു എസ്റ്റേറ്റ് ഉടമയായിരുന്നില്ല, സാത്താനിക് കള്‍ട്ടിന്റെ തലവനായിരുന്നു.’

‘അപ്പോള്‍… മുകളില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ട കാഴ്ചകളോ?’ അരുണ്‍ ചോദിച്ചു.

‘മുകളില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ട ഭീതിദമായ കാഴ്ചകളൊക്കെ ഈ അടിനിലവറയില്‍ നിന്ന് ഉറവെടുക്കുന്ന ഊര്‍ജ്ജത്തിന്റെ നിഴലുകള്‍ മാത്രമാണ്! ഈ ശാപത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ ഉറവിടം ഇരിക്കുന്നത് താഴത്തെ നിലവറയിലാണ്! ഒന്നുകില്‍ നമ്മള്‍ ഇവിടെ പൂട്ടിയിടപ്പെട്ട് ചോര വാര്‍ന്ന് ഓരോരുത്തരായി മരിക്കണം… അല്ലെങ്കില്‍ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ഇതിന്റെ ഉറവിടത്തെ തകര്‍ക്കണം!’

മാധവ് കുനിഞ്ഞ് ആ ഇരുമ്പ് വളയത്തില്‍ പിടിച്ച് സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് വലിച്ച് ഉയര്‍ത്തി.

ദശാബ്ദങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ രഹസ്യവാതില്‍ തകര്‍ന്നു തുറക്കപ്പെട്ടു. വാതില്‍ തുറന്നതും അതിനുള്ളില്‍ നിന്ന് അതിശക്തമായ ഒരു തണുത്ത കാറ്റും, അതിനോടൊപ്പം തന്നെ മൃതദേഹം ചീഞ്ഞളിയുന്നതിന്റെയും ഈര്‍പ്പമുള്ള അഴുക്കുചാലിന്റെയും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അതിരൂക്ഷമായ ദുര്‍ഗന്ധവും മുകളിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി! ആ രൂക്ഷമായ നാറ്റം ശ്വസിച്ചതും അരുണ്‍ വായ പൊത്തി നിലത്തേക്ക് ഛര്‍ദ്ദിച്ചു.

മാധവ് തന്റെ തോളിലെ ഹൈ-ബീം ടോര്‍ച്ചിന്റെ പ്രകാശം ആ ഭീതിദമായ ദ്വാരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് അടിച്ചു. കല്ലുകള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കുത്തനെയുള്ള പടികള്‍ ഇരുട്ടിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടികളില്‍ പായലും കട്ടിയുള്ള നനഞ്ഞ കറുത്ത ദ്രാവകവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

‘ഞാന്‍ ആദ്യമിറങ്ങാം,’ മാധവ് ജാക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ഹൈ-ബീം ടോര്‍ച്ചും കൈയില്‍ കട്ടിയുള്ള സര്‍ജിക്കല്‍ കത്തിയും കരുതി. ‘അരുണ്‍, നീ മീരയുടെ ഒപ്പം നില്‍ക്കുക. എന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ മാത്രം അടിയുറപ്പിച്ചു വെച്ച് ഇറങ്ങുക. ഒരു കാരണവശാലും ആരും വഴിതെറ്റിപ്പോകരുത്.’

മാധവ് ആദ്യത്തെ കല്‍പ്പടിയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു. പടിയില്‍ ചവിട്ടിയതും തണുത്ത ഒരു ദ്രാവകം അവന്റെ ഷൂസിനുള്ളിലേക്ക് പടര്‍ന്നു. അവനെ പിന്തുടര്‍ന്ന് മീരയും അരുണും താഴേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി.

ഒരു കല്‍ഗുഹ പോലെയുള്ള ആ വലിയ അടിനിലവറയില്‍ അവര്‍ എത്തിയപ്പോള്‍, വായുവില്‍ ഓക്‌സിജന്റെ അളവ് പകുതിയായി കുറഞ്ഞതുപോലെ അവര്‍ക്കനുഭവപ്പെട്ടു. ചുറ്റിലും കൂറ്റന്‍ കല്‍ത്തൂണുകള്‍ വിരൂപമായ ആകൃതിയില്‍ മേല്‍ക്കൂരയെ താങ്ങിനിര്‍ത്തിയിരുന്നു. ചുവരുകളില്‍ പൂട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകള്‍ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, മാധവിന്റെ ടോര്‍ച്ച് വെളിച്ചം നിലവറയുടെ നടുവിലുള്ള ഒരു കൂറ്റന്‍ കല്‍മേശയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു!

ആ കല്‍മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും അഞ്ചോളം മനുഷ്യ അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ മാംസാവശിഷ്ടങ്ങളോടെ ചിതറിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു! വസ്ത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളില്‍ നിന്ന് അത് അടുത്തിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെയാണെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

‘മാധവ്… അത്…’ അരുണിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ച് നിലച്ചുപോയി. അവന്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് മാധവ് ടോര്‍ച്ച് അടിച്ചു.

ആ അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയിലായി, ചെളിയില്‍ പുരണ്ട നിലയില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കാര്‍ഡ് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മാധവ് അത് കുനിഞ്ഞെടുത്ത് പതുക്കെ തുടച്ചു നോക്കി. കൊല്‍ക്കത്ത യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയുടെ ഐഡന്റിറ്റി കാര്‍ഡ്! പ്രൊഫസര്‍ ദേബബ്രത ബാനര്‍ജി!

‘ദൈവമേ!’ മീര ഭയത്തോടെ വായില്‍ കൈവെച്ചു. ‘പത്തു വര്‍ഷം മുന്‍പ് കാണാതായ പ്രൊഫസറും കുടുംബവുമാണ് ഇത്! അവര്‍ എവിടെയും ഓടിപ്പോയതല്ല… അവരെ ഇവിടെ ഈ നിലവറയില്‍ അടച്ചിട്ട് മൃഗീയമായി കൊലപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു!’

അവര്‍ ആ കാഴ്ചയുടെ ഞെട്ടലില്‍ നില്‍ക്കവേ, നിലവറയുടെ അറ്റത്തുള്ള കറുത്ത ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ആരോ വലിയൊരു പാറയിലൂടെ പച്ചമാംസം വലിച്ച് ഇഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം!

മാധവ് വേഗത്തില്‍ ടോര്‍ച്ച് ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവെച്ചു. ടോര്‍ച്ചിന്റെ പ്രകാശവട്ടത്തില്‍, ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ നിന്ന് രണ്ട് ഭീമാകാരമായ രക്തച്ചുവപ്പുള്ള കണ്ണുകള്‍ തെളിഞ്ഞുവന്നു!

ഏഴടിയോളം ഉയരമുള്ള ഒരു വിരൂപ രൂപം. അതില്‍ മാംസളമായ തൊലിയില്ലായിരുന്നു, ചീഞ്ഞളിയുന്ന കറുത്ത തൊലിയും പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ അസ്ഥികളും മാത്രം. അതിന്റെ കൈവിരലുകളില്‍ അഞ്ചു ഇഞ്ചോളം നീളമുള്ള കൂര്‍ത്ത കറുത്ത നഖങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ നിന്ന് വലിപ്പമുള്ള ചോരത്തുള്ളികള്‍ നിലത്തേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീണു.

ആ ഭീകര രൂപം അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെ ചവിട്ടി പതുക്കെ അവരിലേക്ക് വേഗത്തില്‍ നടന്നു വരാന്‍ തുടങ്ങി! അതിന്റെ പിളര്‍ന്ന വായില്‍ നിന്ന് ഭയാനകമായ അലര്‍ച്ച ഉയര്‍ന്നുവന്നു!

നിലവറയുടെ കല്‍ച്ചുവരുകളെ അതിശക്തമായി പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ആ രൂപത്തിന്റെ അലര്‍ച്ച ഉയര്‍ന്നു കേട്ടു. വായുവില്‍ ഈര്‍പ്പവും ചീഞ്ഞ അഴുകിയ ചോരയുടെ ഗന്ധവും കുത്തനെ ഇരട്ടിച്ചു. ഏഴടിയോളം ഉയരമുള്ള ആ വിരൂപ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം പുകയോടെ നിലത്തേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘ഓടുവിന്‍! മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറൂ!’ മാധവ് വായുവില്‍ കൈകള്‍ വീശി അലറി.

മാധവ് മീരയെയും അരുണിനെയും തിടുക്കത്തില്‍ കോണിപ്പടികളിലേക്ക് തള്ളി കയറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ഭീകര രൂപം നിലവറയുടെ കല്‍ത്തറയിലൂടെ അവിശ്വസനീയമായ വേഗതയില്‍ അവരിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തിയിരുന്നു. അതിന്റെ കൂര്‍ത്ത, കറുത്ത നീണ്ട നഖങ്ങള്‍ വായുവിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീണ്ടു.

അരുണ്‍ പടികള്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങിയ നിമിഷം, ആ രൂപത്തിന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ വിരലുകള്‍ അരുണിന്റെ വലതുകാലിലെ ഷൂസിനും മേലെ മാംസത്തിലേക്ക് ബലമായി ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

‘ആആആഹ്! മാധവ്! എന്നെ വലിച്ച് എറിയുന്നു! അയ്യോ!’ അരുണ്‍ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കുത്തനെയുള്ള കല്‍പ്പടികളിലേക്ക് ശക്തിയായി പിന്നോട്ട് തെറിച്ചുവീണു.

അതിന്റെ രാക്ഷസീയ ശക്തിയില്‍ അരുണ്‍ അസ്ഥികൂടങ്ങള്‍ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ബലിക്കല്ലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. അരുണിന്റെ കാലില്‍ നിന്ന് ചോര ധാരധാരയായി ഒഴുകി കല്‍ത്തറയില്‍ പടര്‍ന്നു. അവന് യാതൊരു പ്രതിരോധവും തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

‘അരുണ്‍!’ മാധവ് ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ തന്റെ തോളിലെ ഹെവി ബാഗില്‍ നിന്ന് ഒരു എമര്‍ജന്‍സി ഫ്‌ലെയര്‍ പുറത്തെടുത്തു. അവന്‍ അതിന്റെ സേഫ്റ്റി പിന്‍ വലിച്ച് ശക്തിയായി തറയില്‍ ഉരച്ചു.

അത്യുഗ്രമായ ചുവന്ന വെളിച്ചവും വന്‍ പുകയും ആയിരത്തോളം ഡിഗ്രി ചൂടും ആ ഇരുണ്ട നിലവറയില്‍ പടര്‍ന്നുപിടിച്ചു. മാധവ് ഒട്ടും മടിക്കാതെ കത്തുന്ന ആ ഫ്‌ലെയര്‍ പാഞ്ഞുവന്ന ഭീകര രൂപത്തിന്റെ പിളര്‍ന്ന മുഖത്തേക്ക് നേരിട്ട് അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു!

അതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവിധം ദാരുണമായ ഒരു അലര്‍ച്ചയോടെ ആ രൂപം അരുണിന്റെ കാലിലെ പിടിവിട്ട് പുറകോട്ട് മറിഞ്ഞു വീണു. അതിന്റെ കരിപിടിച്ച ചര്‍മ്മത്തില്‍ ഫ്‌ലെയര്‍ തട്ടിയ ഭാഗത്ത് നിന്ന് നീല നിറത്തിലുള്ള പുകയും ദുര്‍ഗന്ധവും ഉയര്‍ന്നു.

‘അരുണ്‍, എഴുന്നേല്‍ക്കൂ! വേഗം!’ മാധവ് അരുണിന്റെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറില്‍ പിടിച്ച് സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് വലിച്ച് കോണിപ്പടികളിലേക്ക് കയറ്റി.

മൂവരും കിതച്ചുകൊണ്ട്, ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ പോലും നില്‍ക്കാതെ മുകളിലെ ഹാളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മാധവ് തടികൊണ്ടുള്ള ആ രഹസ്യവാതിലിലേക്ക് ആഞ്ഞു വീണു അത് ബലമായി അടച്ചു. അവന്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് കസേരയും വലിയ വിക്ടോറിയന്‍ തടിമേശയും ആ വാതിലിന് മുകളിലേക്ക് വലിച്ച് തള്ളി നീക്കിയിട്ടു.

വാതില്‍ അടഞ്ഞെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന ആശ്വാസം അവര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നിലവറയില്‍ നിന്ന് ആ ഭീകരരൂപം തടിവാതിലില്‍ താഴെ നിന്ന് ആഞ്ഞടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ഓരോ അടിയേല്‍ക്കുമ്പോഴും കനത്ത ഓക്കുമരപ്പലകകളില്‍ വലിയ വിള്ളലുകള്‍ വീഴുകയും തടിത്തറ കുലുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘മാധവ്… അത് അധികനേരം പിടിച്ചുനില്‍ക്കില്ല! ആ വാതില്‍ ഇപ്പോള്‍ തകരും!’ അരുണ്‍ കാലിലെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവില്‍ കൈ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് തറയിലിരുന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

‘ഹാളിന്റെ പിന്‍ഭാഗത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്! വാ, അങ്ങോട്ട് മാറാം!’ മാധവ് അവരെയും കൂട്ടി ഹാളില്‍ നിന്ന് അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഓടി.

അടുക്കളയില്‍ കട്ടിയുള്ള പഴയൊരു തടിവാതിലും അതില്‍ വലിയൊരു ഇരുമ്പ് പൂട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവ് കൈയിലുള്ള കനത്ത ക്രൗബാര്‍ ഉപയോഗിച്ച് ആ പൂട്ട് ശക്തിയായി തകര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പുറത്ത് ഇടിയോടുകൂടിയ കനത്ത മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മിന്നലിന്റെ പ്രകാശം ജനലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചു കയറി ആ പഴയ അടുക്കളയ്ക്ക് ഒരു ഭീതിദമായ അന്തരീക്ഷം നല്‍കി.

അപ്പോഴാണ് മീര അടുക്കളയുടെ മൂലയിലുള്ള ചെറിയ തടിമേശ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അതില്‍ പൊടിപിടിച്ച നിരവധി കടലാസുകളും, 1980-കളിലെ ഒരു പഴയ വലിയ കാസറ്റ് റെക്കോര്‍ഡറും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

‘മാധവ്… ഇതൊന്നു നോക്കൂ,’ മീര ആ റെക്കോര്‍ഡറിലേക്ക് ടോര്‍ച്ച് അടിച്ചു.

മാധവ് ക്രൗബാര്‍ താഴെയിട്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു. റെക്കോര്‍ഡറിനുള്ളില്‍ ഒരു പഴയ മൈക്രോ കാസറ്റ് കുടുങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മാധവ് അതിന്റെ പ്ലേ ബട്ടണ്‍ ബലമായി അമര്‍ത്തി.

കുറച്ചു നിമിഷത്തെ ഭീതിദമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, റെക്കോര്‍ഡറില്‍ നിന്ന് ഭയന്നു വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു പുരുഷന്റെ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു. അത് പ്രൊഫസര്‍ ദേബബ്രത ബാനര്‍ജിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു!

‘ഇത് കേള്‍ക്കുന്നവരോട്… ഞാന്‍ പ്രൊഫസര്‍ ബാനര്‍ജി. ഇന്ന് ഒക്ടോബര്‍ 12. ഞങ്ങള്‍ ഈ ശാപ മാളികയില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും കുടുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡ് പണിത ഈ ബംഗ്ലാവ് വെറുമൊരു കെട്ടിടമല്ല. ഇതിന്റെ താഴത്തെ നിലവറയില്‍ ഒരു അന്ധകാര ശിലയുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കൊണ്ടുവന്ന ആ ശിലയിലാണ് ആത്മാക്കളെ ബന്ധിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്. ആ ശിലയില്‍ നിന്നാണ് ഈ പ്രേതാത്മാക്കള്‍ക്ക് ഭൗതികമായ ശക്തി ലഭിക്കുന്നത്! ആ ശില തകര്‍ക്കാതെ ഈ എസ്റ്റേറ്റില്‍ നിന്ന് ആര്‍ക്കും ജീവനോടെ പുറത്തുപോകാന്‍ കഴിയില്ല! എന്റെ കുടുംബത്തെ അവര്‍… ആഹ്ഹ്ഹ്… പുറകില്‍… അവനുണ്ട്… ആആആഹ്!’

റെക്കോര്‍ഡിംഗ് ദാരുണമായ ഒരു നിലവിളിയോടെയും മാംസം കീറുന്ന ശബ്ദത്തോടെയും പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു!

റെക്കോര്‍ഡറിലെ ശബ്ദം നിലച്ചതും, ഹാളിലെ ആ രഹസ്യവാതില്‍ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തകര്‍ന്ന് വീണു! നിലവറയില്‍ നിന്നുള്ള ഭീകരമായ അലര്‍ച്ച ബംഗ്ലാവിലാകെ വീണ്ടും മുഴങ്ങി!

‘വാതില്‍ തകര്‍ന്നു! അവന്‍ മുകളിലേക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞു!’ അരുണ്‍ കാലിലെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവില്‍ കൈ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് നിലവിളിച്ചു.

ഹാളില്‍ നിന്നുള്ള ഭീകരമായ അലര്‍ച്ച അടുക്കളയിലെ ചുവരുകളില്‍ തട്ടി വിറപ്പിച്ചു. മാധവ് ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് ക്രൗബാര്‍ ഉപയോഗിച്ച് അടുക്കളയിലെ പഴകിയ തടിവാതിലിന്റെ പൂട്ടിലേക്ക് സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ അടിയില്‍ തുരുമ്പിച്ച വലിയ ഇരുമ്പ് പൂട്ട് തകര്‍ന്ന് താഴേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. മാധവ് വാതില്‍ പുറത്തേക്ക് തള്ളി തുറന്നു. ആ വാതില്‍ തുറന്നതും പുറത്തെ കനത്ത മഴയും അടിച്ചു വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റും അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

‘പുറത്തേക്ക് ഓടൂ! ഒരു നിമിഷം പോലും നില്‍ക്കരുത്!’ മാധവ് അലറി.

മൂവരും കനത്ത മഴയിലേക്കും കാറ്റിലേക്കും ചാടിയിറങ്ങി. പുറത്ത് ആകാശം കരിമഷി കലക്കിയതുപോലെ ഇരുണ്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ നീളമുള്ള ഇടിമിന്നലുകള്‍ ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചു കടന്നുപോയി. മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ തുള്ളിപെയ്യുന്ന മഴപ്പടലങ്ങളും, ആടിയുലയുന്ന കൂറ്റന്‍ പൈന്‍ മരങ്ങളും ഭീതിദമായ നിഴലുകള്‍ തീര്‍ത്തു.

കാലിന് ആഴത്തില്‍ മുറിവേറ്റ അരുണിനെ മാധവും മീരയും ഇരുവശത്തുനിന്നും തോളില്‍ താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ് ഓടിയത്. ഓടുന്നതിനിടയില്‍ കട്ടി കൂടിയ മഴത്തുള്ളികള്‍ അവരുടെ മുഖത്ത് സൂചി പോലെ തറച്ചുകയറി. തണുപ്പ് അവരുടെ രക്തത്തെ ഉറയിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

എസ്റ്റേറ്റിന്റെ പിന്‍വശത്തുള്ള ഇടുങ്ങിയ കാട്ടുപാതയിലൂടെ അവര്‍ പ്രധാന ഗേറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. ചുറ്റും കട്ടിയുള്ള മൂടല്‍മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. രണ്ട് മീറ്റര്‍ അപ്പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകള്‍ പോലും തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്തവിധം കനത്ത മഞ്ഞ്. കാട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്ന് കാറ്റിന്റെ ദാരുണമായ മൂളലും, അജ്ഞാതമായ ഏതോ രാത്രിപക്ഷികളുടെ ഭീതിദമായ കരച്ചിലും ഉയര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

‘മാധവ്… എന്റെ കാല്‍ മരവിക്കുന്നു… എനിക്ക് ഓടാന്‍ കഴിയുന്നില്ല,’ അരുണ്‍ കിതച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീഴാന്‍ പോയി.

‘പിടിച്ചുനില്‍ക്ക് അരുണ്‍! നമ്മള്‍ ബംഗ്ലാവിന്റെ അതിര്‍ത്തി കടക്കാറായി! കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയാല്‍ പ്രധാന ഗേറ്റിലെത്താം!’ മാധവ് അവനെ കൂടുതല്‍ ബലമായി ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു.

അവര്‍ ഏകദേശം പത്ത് മിനിറ്റോളം ആ ചളിയും കാട്ടുചെടികളും നിറഞ്ഞ ഇടുങ്ങിയ പാതയിലൂടെ ജീവന്‍ കയ്യിലെടുത്ത് പാഞ്ഞോടി. പക്ഷേ, പാതയുടെ വശങ്ങളിലെ മൂടല്‍മഞ്ഞ് പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവര്‍ കണ്ട കാഴ്ച പ്രതീക്ഷകളെ മുഴുവന്‍ തകര്‍ത്തെറിയുന്നതായിരുന്നു!

അവര്‍ ഓടിയെത്തിയത് പ്രധാന റോഡിലേക്കുള്ള കൂറ്റന്‍ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിലായിരുന്നില്ല… പകരം, അതേ ബ്ലാക്ക് വുഡ്‌സ് ബംഗ്ലാവിന്റെ മുന്‍വശത്തെ ഭീമാകാരമായ മുറ്റത്തായിരുന്നു!

‘ഇത്… ഇതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും?’ മീര ഭയത്തോടെ നിലത്തേക്ക് തളര്‍ന്നു വീണു. ‘നമ്മള്‍ നേരെ നീളുന്ന പാതയിലൂടെയല്ലേ ഓടിയത്? ഒരിക്കല്‍ പോലും പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞിട്ടില്ല! പിന്നെ എങ്ങനെ വീണ്ടും ഈ ശാപ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുന്നില്‍ത്തന്നെ തിരിച്ചെത്തി?’

‘ഇതാണ് സ്‌പേസ് ഡിസ്റ്റോര്‍ഷന്‍ …’ മാധവ് മഴയത്ത് നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. അവന്റെ ശ്വാസമെടുപ്പ് വേഗത്തിലായിരുന്നു. ‘ആ നിലവറയിലെ അന്ധകാര ശില പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന അത്യുഗ്രമായ പാരാനോര്‍മല്‍ ഊര്‍ജ്ജവലയം ഈ എസ്റ്റേറ്റിന് ചുറ്റും ഒരു വൃത്തം പോലെ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അത് നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും ദിശ ബോധത്തെയും വഞ്ചിക്കുകയാണ്. ആ ശില തകര്‍ക്കാതെ നമ്മള്‍ എത്ര ഓടിയാലും ഈ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുന്നില്‍ത്തന്നെ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തും!’

പെട്ടെന്നാണ് അവരുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഇടതൂര്‍ന്ന പൈന്‍ കാട്ടില്‍ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.

മഴയത്ത് ഉണങ്ങിയ ഇലകള്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദത്തോടെ, പഴയൊരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കും പിടിച്ച് കാര്യസ്ഥനായ ശങ്കരന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തുവന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ അപാരമായ മരണഭയവും അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ വെളിച്ചവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

‘ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതല്ലേ സാറേ… തിരികെ പോകാന്‍!’ ശങ്കരന്‍ കാറ്റിനെയും മഴയെയും തോല്‍പ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ നിലവിളിച്ചു. ‘അവന്‍ ഉണര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞു! അന്‍പത് കൊല്ലമായി ഈ മണ്ണില്‍ തടവിലാക്കപ്പെട്ട ആ ഭീകരരൂപം പുറത്തിറങ്ങി! ഇനി അവന്‍ നിങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ചോര കുടിക്കും!’

മാധവ് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് ശങ്കരന്റെ ഈറനണിഞ്ഞ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറില്‍ ബലമായി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ‘ശങ്കരാ! നിനക്ക് ആ അന്ധകാര ശിലയെക്കുറിച്ച് അറിയാമല്ലോ? പ്രൊഫസര്‍ ബാനര്‍ജിയുടെ റെക്കോര്‍ഡര്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു! എവിടെയാണത്? കൃത്യമായി പറയ്!’

ശങ്കരന്‍ മാധവിന്റെ ദൃഢമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഭയത്തോടെ വിറച്ചു. ‘അത്… അത് ഈ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലല്ല സാറേ… എസ്റ്റേറ്റിന്റെ പടിഞ്ഞാറേ അതിര്‍ത്തിയിലുള്ള പഴയ സെമിത്തേരിക്ക് അടുത്തുള്ള കല്‍പള്ളിക്ക് താഴെയാണ്! ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത് പണിത പഴയ പള്ളി… അതിന് അടിയിലാണ് ആ കറുത്ത ശില! പക്ഷേ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നവന്‍ തിരികെ വരില്ല!’

‘ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേറെ വഴയില്ല ശങ്കരാ! ഒന്നുകില്‍ ആ ശില തകര്‍ക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ഇവിടെ വച്ച് കൊല്ലപ്പെടും! ആ വഴി കാണിച്ചു തരൂ!’ മാധവ് ആജ്ഞാസ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

ശങ്കരന്‍ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ ചൂണ്ടി, പൈന്‍ കാടിന്റെ നടുവിലേക്ക് നീളുന്ന ഇരുണ്ട ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി. ‘ആ വഴി… കാടിന്റെ നടുവിലേക്ക് നീളുന്ന ആ പാത…’

ശങ്കരന്റെ വഴികാട്ടലില്‍ അവര്‍ ബംഗ്ലാവിന് പുറകുവശത്തുള്ള വനത്തിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ വള്ളികളും കാട്ടുചെടികളും മൂടിയ, മേല്‍ക്കൂര തകര്‍ന്ന ഒരു പഴയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പള്ളി ഉണ്ടായിരുന്നു.

തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആള്‍ത്താരയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു വലിയ കല്‍ക്കുരിശ് ഉടഞ്ഞു വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ അവര്‍ പള്ളിക്കുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുന്നതോടൊപ്പം, ബംഗ്ലാവിന്റെ രണ്ടാം നിലയിലെ തകര്‍ന്ന ജനലിലൂടെ ആ ഭീകര രൂപം ഭീമാകാരമായ ഒരു പക്ഷി പോലെ പുറത്തേക്ക് ചാടി വീണു!

അത് അവരുടെ മുന്നില്‍ മുറ്റത്തെ ചളിയിലേക്ക് നിവര്‍ന്നു നിന്നു. അതിന് ചുറ്റും മറ്റ് ചില കറുത്ത പുക രൂപങ്ങളും ഉയര്‍ന്നു വന്നു.

(തുടരും…)

മാതൃഭൂമിയില്‍ ഗള്‍ഫ് കറസ്പോണ്ടന്റ് / സബ് എഡിറ്റര്‍. എട്ട് വര്‍ഷം യു.എ.ഇയിലെ പ്രമുഖ റേഡിയോ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ന്യൂസ് പ്രൊഡ്യൂസറും വാര്‍ത്താ അവതാരകയും ആയിരുന്നു. റേഡിയോ മീ, ഹിറ്റ് എഫ്.എം, റെഡ് എഫ്.എം, ക്ലബ്ബ് എഫ്.എം എന്നിവിടങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. ജേര്‍ണലിസത്തില്‍ ബിരുദാനന്തരബിരുദം. എഴുത്തുകാരിയും സാമൂഹികസാംസ്‌കാരിക പ്രവര്‍ത്തകയുമാണ്. ഗള്‍ഫിലെ എല്ലാ പ്രധാന സമകാലിക വിഷയങ്ങളിലും നേരിട്ട് ഇടപെടുന്ന മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തക കൂടിയാണ്. മുറിവോരം, നീ എന്റെയൊരു അടയാളം മാത്രമാണ് (കവിത) എന്നീ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളുടെ രചയിതാവ്. വിശപ്പിന്റെ ഭൂപടം എന്ന കവിതക്ക് പാം അക്ഷരതൂലിക പുരസ്‌കാരം, ഓര്‍മ്മക്കൂട്ടിന് അബുദാബി റിസാല സ്റ്റഡി സര്‍ക്കിള്‍ പുരസ്‌കാരം. തൃശ്ശൂര്‍ സ്വദേശി. ദുബായില്‍ താമസം.