ഇരുളിലേക്ക് നീളുന്ന പാത
വാഹനത്തിന്റെ വൈപ്പര്‍ വിന്‍ഡ് സ്‌ക്രീനിലെ കനത്ത മൂടല്‍മഞ്ഞും ചാറ്റല്‍മഴയും വശങ്ങളിലേക്ക് നീക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വയനാടന്‍ ചുരത്തിലെ അമ്പതുകളിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്തേക്ക് നീളുന്ന ആ വീതികുറഞ്ഞ കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ മാധവിന്റെ ജീപ്പ് ഇരമ്പിപ്പാഞ്ഞു. രാത്രി ഒമ്പതര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്ത് കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ കനംതൂങ്ങി നിന്നതിനാല്‍ നിലാവിന്റെ ഒരംശം പോലും ഭൂമിയില്‍ പതിച്ചില്ല. റോഡിനിരുവശവും തഴച്ചുവളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പൈന്‍ മരങ്ങളും ഭീമാകാരമായ കാട്ടുപ്ലാവും കാറ്റില്‍ ആടിയുലയുമ്പോള്‍ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഏതോ അജ്ഞാത ജീവിയുടെ കൈകള്‍ നീട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
‘മാധവ്… നമ്മള്‍ ശരിയായ വഴിയിലൂടെത്തന്നെയാണോ പോകുന്നത്? ജി.പി.എസ് സിഗ്‌നല്‍ ഇല്ലാതായിട്ട് അര മണിക്കൂറായി. ഇവിടുത്തെ ഫോണ്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായും ചത്തു,’ കാറിന്റെ മുന്‍സീറ്റിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അരുണ്‍ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ നേരിയ വിറയലും ആശങ്കയും വ്യക്തമായിരുന്നു.
‘ജി.പി.എസ് വര്‍ക്ക് ചെയ്യാത്ത ഇടങ്ങളിലാണ് അരുണ്‍ നമ്മള്‍ തിരയുന്ന സത്യങ്ങള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്,”
ഡ്രൈവിംഗ് വീലില്‍ കൈകള്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് റോഡിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരുന്ന മാധവ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. ‘പരാസൈക്കോളജിയില്‍ അരനൂറ്റാണ്ടായി ഉത്തരം കിട്ടാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കടങ്കഥയാണ് ‘ബ്ലാക്ക് വുഡ്‌സ് ബംഗ്ലാവ്’. 1930-കളില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് പ്ലാന്ററായിരുന്ന സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡ് പണിതുയര്‍ത്തിയ ആ ബംഗ്ലാവ് വെറുമൊരു മന്ദിരമല്ല. ഈ നാട്ടുകാര്‍ അതിനെ വിളിക്കുന്നത് ‘ശാപ ബംഗ്ലാവ്’ എന്നാണ്.’
പിന്‍സീറ്റിലിരിക്കുകയായിരുന്ന ഫോറന്‍സിക് ഫോട്ടോഗ്രാഫറും ഗവേഷകയുമായ മീര തോളിലെ ക്യാമറ സ്ട്രാപ്പ് ശരിയാക്കി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. ‘മാധവ്, വിക്കിപീഡിയയിലും മറ്റ് പഴയ കേസ് ഫയലുകളിലും കണ്ടത് ശരിയാണോ? കഴിഞ്ഞ അന്‍പത് വര്‍ഷത്തിനിടെ ആ ബംഗ്ലാവില്‍ താമസിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ ഏഴുപേരും ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയോ കാണാതാവുകയോ ചെയ്തു എന്നത്?’
‘അതെ മീര,’ മാധവ് വിശദീകരിച്ചു. ‘അവസാനമായി പത്ത് വര്‍ഷം മുന്‍പ്, ആ ബംഗ്ലാവിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാന്‍ വന്ന കൊല്‍ക്കത്ത യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിലെ പ്രൊഫസര്‍ ദേബബ്രത ബാനര്‍ജിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയും രണ്ടു മക്കളുമായിരുന്നു. കേവലം നാലാം ദിവസം രാത്രി ആ ബംഗ്ലാവില്‍ നിന്ന് ഭീതിദമായ അലര്‍ച്ചകള്‍ കേട്ടതായി നാട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് പോലീസ് വന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ വീടിന്റെ വാതിലുകള്‍ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. അത് തകര്‍ത്ത് അകത്തുകയറിയ പോലീസിന് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഹാളിന്റെ തറയിലാകെ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച ചോര മാത്രമാണ്. നാലുപേരുടെയും ശവശരീരങ്ങള്‍ പോലും ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.’
സംസാരത്തിനിടയില്‍, ജീപ്പിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തില്‍ റോഡിന്റെ ഒടുവിലായി വലിയൊരു കൂറ്റന്‍ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. തുരുമ്പെടുത്ത് നശിച്ച, ഭീമാകാരമായ സര്‍പ്പ വളയങ്ങള്‍ കൊത്തിയ ആ ഗേറ്റില്‍ കനത്ത ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയും വിക്ടോറിയന്‍ കാലഘട്ടത്തിലെ വലിയൊരു പൂട്ടും തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഗേറ്റിന് മുകളിലായി കാടുകയറിയ തടിപ്പലകയില്‍ മങ്ങിപ്പോയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ എഴുതിയിരുന്നു:
BLACKWOODS ESTATE.
ജീപ്പ് ഗേറ്റിന് മുന്നില്‍ നിന്നു. മാധവും അരുണും മീരയും പുറത്തിറങ്ങി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, അന്തരീക്ഷത്തില്‍ സഹിക്കാനാവാത്ത ഒരു തണുപ്പും ചീഞ്ഞളിയുന്ന ഇലകളുടെ ദുര്‍ഗന്ധവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് തുരുമ്പിച്ച ഗേറ്റ് തള്ളിത്തുറക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ദാരുണമായ ശബ്ദം പ്രകൃതിയില്‍ മുഴങ്ങി.
അവര്‍ ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പാതയിലാകെ മുട്ടൊപ്പം ഉയരത്തില്‍ കാട്ടുചെടികളും മുള്ളുകളും നിറഞ്ഞുകിടന്നിരുന്നു. ഇരുവശത്തുനിന്നും മരച്ചില്ലകള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നത് ഇരുട്ടില്‍ കറുത്ത രൂപങ്ങള്‍ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. നൂറു മീറ്ററോളം മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോള്‍ അവരുടെ മുന്നില്‍ ആ ഭീമാകാരമായ ബംഗ്ലാവ് ഉയര്‍ന്നുനിന്നു. ഗൊത്തിക് മാതൃകയില്‍ പണിത, മൂന്ന് നിലകളുള്ള ഒരു കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടം. അതിന്റെ ചില കല്‍ച്ചുവരുകളില്‍ പായല്‍ പിടിച്ചിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ഒരു തടിയന്‍ ജനല്‍ച്ചില്ല് മാത്രം വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍ ടോക്ക്… ടോക്ക്… എന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ചുവരില്‍ അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ദൈവമേ… ഈ അന്തരീക്ഷം തന്നെ ആളുകളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കാന്‍ പോന്നതാണ്,’ അരുണ്‍ തണുപ്പ് താങ്ങാനാവാതെ ജാക്കറ്റ് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിയുടുത്തു.
പെട്ടെന്നാണ് അവര്‍ക്ക് പുറകില്‍, കാട്ടുചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് ഉണങ്ങിയ ഇലകള്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്!
‘ആരാണ് അവിടെ?’ മാധവ് തിടുക്കത്തില്‍ തോളിലെ ഹൈ-ബീം ടോര്‍ച്ച് ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് അടിച്ചു.
വെളിച്ചത്തിന്റെ വെട്ടത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുവന്നത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളില്‍ പഴയൊരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കും പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന വൃദ്ധനായിരുന്നു. അഴുക്കുപിടിച്ച കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങള്‍, ഒട്ടിയ കവിളുകള്‍, വെളുത്തു നീണ്ട താടി. എന്നാല്‍ അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ അപാരമായ മരണഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
‘ഇവിടെ നില്‍ക്കരുത്… തിരികെ പോകൂ… ദൈവത്തെ ഓര്‍ത്ത് തിരികെ പോകൂ…’ ആ വൃദ്ധന്റെ ശബ്ദം ഭയം കൊണ്ടും വാര്‍ദ്ധക്യം കൊണ്ടും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇത് ജീവനുള്ള മനുഷ്യര്‍ ചവിട്ടേണ്ട മണ്ണല്ല. രാത്രിയായാല്‍ ഈ മണ്ണിലെ കല്ലുകള്‍ പോലും ചോര കുടിക്കാന്‍ ദാഹിക്കും!”
‘നിങ്ങളാരാണ് മുത്തശ്ശാ? ഈ രാത്രിയില്‍ ഇവിടെ എന്തെടുക്കുകയാണ്?’ മീര സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു.
‘ഞാന്‍… ഞാന്‍ ശങ്കരന്‍. ഈ എസ്റ്റേറ്റിലെ പഴയ കാര്യസ്ഥന്‍. എന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ കാലം തൊട്ട് ഞങ്ങള്‍ ഈ മാളികയ്ക്ക് കാവല്‍ നല്‍കാറുള്ളതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍… ഇപ്പോള്‍ അതിനുള്ളില്‍ മനുഷ്യരല്ല വാഴുന്നത്. അന്‍പത് കൊല്ലമായി ഞാന്‍ കാണുന്നതാണ്. ഇവിടെ വരുന്നവരെയെല്ലാം അത് വിഴുങ്ങും. രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ ആ വീട്ടില്‍ നിന്ന് നിലവിളികള്‍ ഉയരും. അത് കേള്‍ക്കുന്നവരുടെ തലച്ചോര്‍ പിളര്‍ന്നുപോകും!’
‘ശങ്കരാ, ഞങ്ങള്‍ ഇതൊക്കെ പഠിക്കാന്‍ വന്ന ഗവേഷകരാണ്. ഈ ബംഗ്ലാവില്‍ സംഭവിക്കുന്നതിന്റെ പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയ വശം കണ്ടെത്താനാണ് ഞങ്ങള്‍ വന്നത്,’ മാധവ് പറഞ്ഞു.
ശങ്കരന്‍ മാധവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി, ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചിരിച്ചു. ‘ശാസ്ത്രമോ? ആത്മാക്കളുടെയും പിശാചുക്കളുടെയും മുന്നില്‍ ശാസ്ത്രം വെറും കടലാസാണ് സാറേ! ആ വാതില്‍ തുറന്നാല്‍ പിന്നെ തിരികെ ഒരു മടക്കമില്ല. അവസാനമായി ഞാന്‍ താക്കീത് തരികയാണ്… ഓടി രക്ഷപ്പെടൂ!’
പറഞ്ഞുതീര്‍ന്നതും ശങ്കരന്‍ ഇരുണ്ട കാട്ടുവഴിയിലൂടെ വേഗത്തില്‍ നടന്ന് മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം കാട്ടില്‍ മങ്ങി മങ്ങി ഇല്ലാതായി.
‘അയാളുടെ മാനസികനില തെറ്റിയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു,’ അരുണ്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
‘ചിലപ്പോള്‍ ആയിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ അയാള്‍ നമ്മള്‍ അറിയാത്ത എന്തോ വലിയ സത്യം കണ്ട് ഭയന്നതായിരിക്കാം,’ മാധവ് പറഞ്ഞു. ‘വാ, നമുക്ക് അകത്തേക്ക് കയറാം.’
അവര്‍ ബംഗ്ലാവിന്റെ വലിയ കൂറ്റന്‍ തടിവാതിലിന് മുന്നിലെത്തി. വാതിലില്‍ ചെമ്പ് കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഭീകര രൂപത്തിന്റെ ഡിസൈനിലുള്ള ഒരു ഡോര്‍ നോക്കര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവ് വലിയ തടിവാതില്‍ ശക്തിയായി തള്ളിത്തുറന്നു.
കാലങ്ങളായി കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാതെ അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ വലിയ വീടിനുള്ളില്‍ നിന്ന് പൊടിയുടെയും, ചിതലിന്റെയും, അതോടൊപ്പം തന്നെ ചീഞ്ഞളിയുന്ന ഏതോ മാംസത്തിന്റെയും അതിരൂക്ഷമായ നാറ്റം പുറത്തേക്ക് തള്ളിവന്നു. ആ ദുര്‍ഗന്ധം ശ്വസിച്ച് മീര വായ പൊത്തി മാറിനിന്നു.
അവര്‍ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചതും വാതില്‍ അവരുടെ പിന്നില്‍ നേരിയ ശബ്ദത്തോടെ അടഞ്ഞു. മാധവ് ടോര്‍ച്ചിന്റെ വെളിച്ചം ഹാളിന് ചുറ്റും പകര്‍ത്തി.
വളരെ വിശാലമായ ഒരു വലിയ വിക്ടോറിയന്‍ ഹാളായിരുന്നു അത്. മുകളില്‍ പൊടിപടലങ്ങളും ചിലന്തിവലകളും മൂടിയ കൂറ്റന്‍ ക്രിസ്റ്റല്‍ വിളക്കുകള്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു. തറയില്‍ വിലകൂടിയ പേര്‍ഷ്യന്‍ പരവതാനികള്‍ ചിതല്‍ തിന്ന് നശിച്ച നിലയില്‍ കാണപ്പെട്ടു. ചുവരുകളില്‍ കരിപിടിച്ച വലിയ പെയിന്റിംഗുകള്‍ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
‘അരുണ്‍, ഇവിടെ വൈദ്യുതിബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. നമ്മള്‍ കൊണ്ടു വന്ന പോര്‍ട്ടബിള്‍ പെട്രോള്‍ ജനറേറ്റര്‍ സിസ്റ്റം സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്യൂ,’ മാധവ് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.
അരുണും മാധവും ചേര്‍ന്ന് ഹാളിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ ഹെവി-ഡ്യൂട്ടി ജനറേറ്റര്‍ സെറ്റ് ചെയ്തു. അരുണ്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടര്‍ റോപ്പ് ശക്തിയായി വലിച്ചു. ശബ്ദത്തോടെ ജനറേറ്റര്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ കൊണ്ടു വന്ന ഹാലൊജന്‍ ഫ്‌ലഡ് ലൈറ്റുകള്‍ ഹാളിന്റെ നാല് കോണുകളിലും കത്തിച്ചുവെച്ചതോടെ, അത്രയും കാലം ഇരുട്ട് ഭരിച്ച ആ വലിയ ഹാള്‍ പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചത്തില്‍ കുളിച്ചു.
വെളിച്ചം വന്നതോടെയാണ് ആ മുറിയുടെ ഭീകരമായ അവസ്ഥ അവര്‍ക്ക് വ്യക്തമായത്.
ചുവരുകളില്‍ പലയിടത്തും കറുത്ത ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങിയ പാടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീര തന്റെ ഫുള്‍-ഫ്രെയിം ഡി.എസ്.എല്‍.ആര്‍ ക്യാമറയെടുത്ത് ഓരോ വശവും ഫോട്ടോയെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ക്യാമറയുടെ ഫ്‌ലാഷ് ലൈറ്റുകള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ആ മുറിയില്‍ മിന്നിമറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് മീര ഒരു വലിയ ചിത്രത്തിന് മുന്നില്‍ നിശ്ചലയായി നിന്നു. ‘മാധവ്… അരുണ്‍… ഇതൊന്നു വന്നു നോക്കൂ!’ അവളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഞെട്ടല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാധവും അരുണും അവള്‍ക്കടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
ഹാളിന്റെ പ്രധാന ചുവരില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ഏഴടി ഉയരമുള്ള ഒരു എണ്ണച്ഛായ ചിത്രമായിരുന്നു അത്. സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും – ഭാര്യയും രണ്ട് ആണ്‍കുട്ടികളും. വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരുതരം വന്യമായ ക്രൂരതയും അഹംഭാവവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍ ആ ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീതിദമായ കാഴ്ച അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല.
ചിത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന നാലുപേരുടെയും കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് ആരോ മൂര്‍ച്ചയേറിയ ഏതോ ആയുധം കൊണ്ട് കുത്തിത്തുളച്ച് വലിയ ദ്വാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു! കൂടുതല്‍ ഭയാനകമായ കാര്യം, ആ തുളകളില്‍ നിന്ന് ചോര പോലെയുള്ള കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ദ്രാവകം ചുവരിലൂടെ താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു!
‘ഇത്…ചായമല്ല,’ മാധവ് ഗ്ലൗസ് ധരിച്ച കൈകൊണ്ട് ആ കട്ടപിടിച്ച ദ്രാവകത്തില്‍ പതുക്കെ തൊട്ടുനോക്കി. ‘ഇത് രക്തം തന്നെയാണ്. ഉണങ്ങിപ്പോയ മനുഷ്യരക്തം!’
‘എന്താ പറയുന്നത് മാധവ്? ഒരു ചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങുകയോ?’ അരുണ്‍ അവിശ്വാസത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി.
‘അതെ, ഇത് അടുത്തിടെ ഉണ്ടായതല്ല. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഇവിടുത്തെ താമസക്കാര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള്‍ സംഭവിച്ചതായിരിക്കാം,’ മാധവ് നിരീക്ഷിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ നിന്ന് അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു!
ഏതോ ഭാരമേറിയ മരക്കട്ടിലോ ഇരുമ്പ് പെട്ടിയോ തറയിലൂടെ ബലമായി വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം! ആ ശബ്ദം മുകളിലത്തെ നിലയിലെ തടിത്തറയില്‍ അടിച്ച് താഴത്തെ ഹാളില്‍ വ്യക്തമായി മുഴങ്ങി.
എല്ലാവരും ഭയന്ന് തറഞ്ഞുനിന്നു. ഹാലൊജന്‍ ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍പ്പോലും അവരുടെ മുഖത്ത് വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ പൊടിഞ്ഞു.
‘ആരാണ് അത്?’ അരുണ്‍ തന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ചെറിയ ഫോള്‍ഡിംഗ് നൈഫ് പുറത്തെടുത്തു. ‘ഇവിടെ നമ്മളല്ലാതെ വേറെ ആരോ ഉണ്ട്!’
‘മിണ്ടാതിരിക്ക്,’ മാധവ് കൈയുയര്‍ത്തി അടയാളം കാണിച്ചു.
ആ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിന് പിന്നാലെ, മുകളില്‍ നിന്ന് ഭാരമേറിയ കാലടിയൊച്ചകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ആ കാലടികള്‍ മുകളിലത്തെ ഇടനാഴിയിലൂടെ പതുക്കെ നടന്ന്, താഴേക്ക് വരുന്ന വലിയ മരക്കോണിപ്പടികളുടെ മുകള്‍ഭാഗത്ത് എത്തി നിന്നതുപോലെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു!
അവര്‍ മൂന്നുപേരും മുകളിലേക്ക് നീളുന്ന ആ കൂറ്റന്‍ മരക്കോണിപ്പടികളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കനത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു.
‘ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് പോകുകയാണ്,’ മാധവ് വലിയ ടോര്‍ച്ച് ഓണ്‍ ചെയ്തു. ‘അരുണ്‍, നീ പോര്‍ട്ടബിള്‍ സാറ്റലൈറ്റ് മോണിറ്ററും ഇ.എം.എഫ് മീറ്ററും കയ്യിലെടുക്ക്. മീര, എന്റെ തൊട്ടുപിന്നില്‍ നില്‍ക്കുക.’
മാധവ് മുന്നിലും, മീര നടുവിലും, ഇ.എം.എഫ് മീറ്ററുമായി അരുണ്‍ പിന്നിലുമായി അവര്‍ മരക്കോണിപ്പടികള്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങി. ഓരോ പടിയും ചവിട്ടുമ്പോള്‍ ദശാബ്ദങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള ആ തടിപ്പടവുകള്‍ ഭീതിദമായി നിലവിളിച്ചു.
മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ നീളമുള്ള ഒരു വലിയ ഇടനാഴിയാണ് അവര്‍ കണ്ടത്. ഇടനാഴിയുടെ ഇരുവശത്തും നിരനിരയായി അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന തടിമുറികള്‍. അന്തരീക്ഷത്തിലെ തണുപ്പ് പെട്ടെന്ന് അസഹനീയമായ രീതിയില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തവണ ശ്വാസം വിടുമ്പോഴും വായുവില്‍ മഞ്ഞുപുക പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്ര തണുപ്പ്!
അരുണിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഇ.എം.എഫ് മീറ്റര്‍ പെട്ടെന്ന് ഭ്രാന്തമായി ശബ്ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി! ബീപ്പ്… ബീപ്പ്… ബീപ്പ്… അതിന്റെ ഡിജിറ്റല്‍ സ്‌ക്രീനിലെ റീഡിംഗ് സാധാരണ നിലയായ 0.2-ല്‍ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് 9.9 എന്ന പരമാവധി റേഞ്ചിലേക്ക് കുതിച്ചുകയറി!
‘മാധവ്! ഇ.എം.എഫ് റേറ്റിംഗ് സ്‌പൈക്ക് ചെയ്യുന്നു! ഇത്രയും ഉയര്‍ന്ന വൈദ്യുത്കാന്തിക തരംഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകണമെങ്കില്‍ ഇവിടെ ശക്തമായ എന്തോ ഒന്നിന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ട്!’ അരുണ്‍ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള മുറിയുടെ വാതില്‍ മാത്രം പകുതി തുറന്നുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളില്‍ നിന്ന് നേര്‍ത്ത ഒരു ദുര്‍ഗന്ധം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവര്‍ പതുക്കെ ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മാധവ് ടോര്‍ച്ച് വെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചു. അതൊരു പഴയ പഠനമുറിയായിരുന്നു. മുറിയുടെ നടുവിലായി ഭീമാകാരമായ ഒരു മരമേശയും അതിന് പിന്നില്‍ വലിയൊരു കസേരയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കരിപിടിച്ച ഒരു ചിമ്മിനി വിളക്കും, പഴയ താളുകളുള്ള വലിയൊരു പുസ്തകവും തുറന്നുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളില്‍ കാറ്റ് ഒട്ടുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ആ വലിയ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകള്‍ കാറ്റില്‍ എന്നപോലെ താനേ വേഗത്തില്‍ മറിയാന്‍ തുടങ്ങി!
‘ദൈവമേ!’ മീര ഭയത്തോടെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അരുണിന്റെ കൈകളില്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
മാധവ് വിറയല്‍ അവഗണിച്ച് പതുക്കെ മേശയ്ക്കടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അയാള്‍ തന്റെ ടോര്‍ച്ച് വെളിച്ചം ആ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു. അത് സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡിന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പടയിലുള്ള ഡയറിയായിരുന്നു!
താളുകള്‍ മറിഞ്ഞ് മറിഞ്ഞ് ഒടുവില്‍ അത് അവസാനത്തെ താളില്‍ വന്നു നിന്നു. ആ താളില്‍ കടുംചുവപ്പ് നിറത്തില്‍, വിറയ്ക്കുന്ന കൈപ്പടയില്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു:
‘അവര്‍ വരുന്നു… നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ ആ കറുത്ത വാതില്‍ തുറക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു! എന്റെയും എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെയും ചോര അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. ഇനി ഈ മണ്ണിലേക്ക് പടിവാതില്‍ കടന്നുവരുന്ന ഓരോ ജീവന്റെയും ആത്മാവ് ആ നിലവറയിലെ ഇരുട്ടില്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി തടവിലാക്കപ്പെടും! വഴിതിരിഞ്ഞു പോകൂ… അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ നിലവിളികള്‍ പോലും ഇവിടെ ശ്വാസം മുട്ടി മരിക്കും!’
ഡയറിയിലെ അവസാന വരി വായിച്ചുതീര്‍ന്നതും…
അവര്‍ നിന്ന മുറിയുടെ ഭാരമേറിയ തടിവാതില്‍ വന്‍ സ്‌ഫോടന ശബ്ദത്തോടെ താനേ അടഞ്ഞു!
അതിനോടൊപ്പം തന്നെ, താഴത്തെ ഹാളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന ജനറേറ്ററിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു! ബംഗ്ലാവിലെ മുഴുവന്‍ ഫ്‌ലഡ് ലൈറ്റുകളും ഒറ്റനിമിഷത്തില്‍ അണഞ്ഞു! അന്ധകാരം അവരെ വിഴുങ്ങി!
‘മാധവ്! വാതില്‍ തുറക്കുന്നില്ല!’ അരുണ്‍ വാതിലിന്റെ പിടിയില്‍ പിടിച്ച് സര്‍വ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കുലുക്കി. പക്ഷേ വാതില്‍ പാറപോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ആ മുറിയുടെ നാല് വശത്തുനിന്നും, ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് എന്നപോലെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ അങ്ങേയറ്റം ദാരുണമായ നിലവിളിയും, അതിനോടൊപ്പം പല കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അശാന്തമായ പൊട്ടിച്ചിരിയും ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്! ആ ശബ്ദം അവരുടെ കാതുകളിലല്ല, തലച്ചോറിന്റെ ഓരോ കോശങ്ങളിലുമാണ് ആഞ്ഞടിച്ചത്!
ജനറേറ്റര്‍ നിലച്ചതോടെ, ബംഗ്ലാവിനെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങിയത് കട്ടപിടിച്ച അന്ധകാരമായിരുന്നു. സ്വന്തം വിരലുകള്‍ കണ്ണുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ വെച്ചു പിടിച്ചാല്‍ പോലും കാണാന്‍ കഴിയാത്തത്ര കനത്ത അന്ധകാരം. മുറിക്കുള്ളിലെ വായു പെട്ടെന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിലേക്ക് മാറി. വായുവില്‍ ഈര്‍പ്പവും ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധവും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം ഇരട്ടിച്ചു.
എന്നാല്‍ ആ അന്ധകാരത്തേക്കാള്‍ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് അവിടെ അനുഭവപ്പെട്ട വിചിത്രമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് കേവലം നിമിഷങ്ങളുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പെട്ടെന്നാണ് പഠനമുറിയുടെ അടഞ്ഞ തടിമതിലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്നും, തലയ്ക്കുമുകളിലെ അഴുകിയ ഓക്കുമരത്തിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ നിന്നും ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറത്തുവരാന്‍ തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യം അത് നേര്‍ത്ത ഒരു ആത്മാഹൂതി പോലെയുള്ള മൂളലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ അസഹനീയമായ വേദന നിറഞ്ഞ, നെഞ്ച് പിളര്‍ക്കുന്ന നിലവിളിയായി മാറി! അവളുടെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്ന് രക്തം വരുന്നത് പോലെയുള്ള ദാരുണമായ അലര്‍ച്ച! അതിനോടൊപ്പം തന്നെ, ഒന്നിന് മീതെ ഒന്നായി നിരവധി കൊച്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വികൃതവും തണുത്തതുമായ പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ ഉയര്‍ന്നു കേട്ടു. ആ ചിരിയില്‍ വന്യത പ്രകടമായിരുന്നു.
ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ കേവലം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മാത്രം മുഴങ്ങിയവയല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ തലച്ചോറിന്റെ ഓരോ ഞരമ്പുകളിലും നേരിട്ട് വന്ന് ആഞ്ഞടിക്കുകയായിരുന്നു.
‘മാധവ്… എനിക്ക്… എനിക്ക് ശ്വാസം കഴിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല! എന്റെ തലച്ചോര്‍ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു!’ മീര ഭയന്ന് വിറച്ച് തറയിലേക്ക് ഊര്‍ന്നു വീണു. അവളുടെ രണ്ടു കൈകളും സ്വന്തം ചെവികളില്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കട്ടി കൂടിയ അന്ധകാരത്തിലും അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന് ഭയത്തിന്റെ കണ്ണീരൊഴുകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
‘മീര, കാതുകള്‍ പൊത്തരുത്! അത് മനസ്സിനെ കൂടുതല്‍ ദുര്‍ബലമാക്കും!’ മാധവ് ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ഒരു ചെറിയ ഹൈ-ഇന്റന്‍സിറ്റി എല്‍.ഇ.ഡി ടോര്‍ച്ച് പുറത്തെടുത്തു.
വെളിച്ചത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത ഒരു വെട്ടം ആ മുറിയില്‍ തെളിഞ്ഞു. ടോര്‍ച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ അവര്‍ കണ്ട കാഴ്ച അവരുടെ രക്തത്തെ തണുപ്പിച്ചുറയിക്കുന്നതായിരുന്നു!
പൂട്ടിപ്പോയ ആ മുറിയുടെ നാല് ഭിത്തികളില്‍ നിന്നും, കറുത്ത് തിളങ്ങുന്ന രക്തം പോലെയുള്ള ഒരു ദ്രാവകം ചുവരുകളിലെ വിടവുകളിലൂടെ വേഗത്തില്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അത് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡിന്റെ ഡയറിയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീണു. അതിനോടൊപ്പം തന്നെ, മുറിയുടെ പഴയ ജനല്‍ച്ചില്ലുകള്‍ക്ക് പുറത്ത് കട്ടി കൂടിയ കറുത്ത പുക പോലെ എന്തോ ചില ഭീകര രൂപങ്ങള്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ ആ പുക രൂപങ്ങള്‍ ജനല്‍ച്ചില്ലുകളില്‍ വന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു! ജനല്‍ച്ചില്ലുകളില്‍ ചിലന്തിവല പോലെ നേര്‍ത്ത വിള്ളലുകള്‍ വീഴാന്‍ തുടങ്ങി. പുറത്തെ കാറ്റിന്റെ ഓളങ്ങളില്‍ ആ വിള്ളലുകളിലൂടെ തണുത്തുറഞ്ഞ കാറ്റ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
‘ഇത് കേവലം നമ്മുടെ തോന്നലുകളോ ഭ്രമകല്‍പ്പനകളോ അല്ല! ഇതിന് വ്യക്തമായ ഭൗതികമായ സ്വാധീനമുണ്ട്!’ മാധവ് തിടുക്കത്തില്‍ തന്റെ തോളിലെ ബാഗില്‍ നിന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഒരു ഇന്‍ഫ്രാറെഡ് ഡിജിറ്റല്‍ തെര്‍മോമീറ്റര്‍ പുറത്തെടുത്തു.
മുറിയിലെ താപനില ഓരോ സെക്കന്‍ഡിലും കുത്തനെ താഴേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. സ്‌ക്രീനിലെ ഡിജിറ്റുകള്‍ വേഗത്തില്‍ മാറിമറിഞ്ഞു:
12°C… 8°C… 3°C… 0°C… -4°C!
അവര്‍ ശ്വാസം വിടുമ്പോഴൊക്കെ വായുവില്‍ കട്ടിയുള്ള മഞ്ഞുപുക പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കൈവിരലുകള്‍ തണുത്ത് മരവിപ്പ് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
‘ഉടന്‍ തന്നെ ഈ മുറി തകര്‍ത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ഇവിടെ വച്ച് തണുത്തുറഞ്ഞു മരിക്കും!’ മാധവ് അടഞ്ഞ തടിവാതിലിനടുത്തേക്ക് കുതിച്ചെത്തി.
അരുണ്‍ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് തന്റെ കനത്ത ഫോള്‍ഡിംഗ് സര്‍ജിക്കല്‍ നൈഫ് എടുത്തു വാതിലിന്റെയും കട്ടളയുടെയും ഇടയിലുള്ള ഇടുങ്ങിയ വിടവിലേക്ക് തിരുകിക്കയറ്റി വെച്ച് തള്ളി തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ‘മാധവ്! വാതില്‍ പുറത്തുനിന്ന് ആരോ മെക്കാനിക്കല്‍ ജാക്കി വെച്ച് മുറുക്കിയത് പോലെയാണ്! മനുഷ്യസാധ്യമായ ശക്തിക്ക് അപ്പുറമുള്ള ഫോഴ്സ് ആണ് അവിടെയുള്ളത്!’
‘അരുണ്‍, പിന്മാറരുത്!’ മാധവ് വാതിലില്‍ തന്റെ മുഴുവന്‍ ശരീരഭാരവും കൊടുത്ത് അമര്‍ത്തി.
‘മാധവ്… ചുവരുകള്‍… ചുവരുകള്‍ നമ്മളിലേക്ക് അടുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയോ?’ മീര തറയിലിരുന്ന് ഭയത്തോടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ടോര്‍ച്ച് വെളിച്ചത്തില്‍ മാധവ് ചുറ്റും നോക്കി. ചുമരുകളില്‍ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കറുത്ത ദ്രാവകം തറയിലാകെ പടര്‍ന്ന് അവരുടെ ഷൂസുകളിലേക്ക് പടരാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ ദ്രാവകത്തില്‍ നിന്ന് ആസിഡ് പുകയുന്നത് പോലെയുള്ള നേര്‍ത്ത പുകയും രൂക്ഷമായ ദുര്‍ഗന്ധവും ഉയര്‍ന്നു.
‘മീര! നിന്റെ കൈയിലുള്ള ഡി.എസ്.എല്‍.ആര്‍ ക്യാമറയിലെ എക്‌സ്റ്റേണല്‍ ഫ്‌ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓണ്‍ ചെയ്യൂ! തുടര്‍ച്ചയായി ഷട്ടര്‍ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തി ഫ്‌ലാഷ് അടിക്ക്!’ മാധവ് പെട്ടെന്ന് അലറി.
‘എന്ത്? ക്യാമറ ഫ്‌ലാഷോ?’ മീര കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ക്യാമറ കയ്യിലെടുത്തു.
‘അതെ! ശക്തമായ ഹൈ-ഇന്റന്‍സിറ്റി ലൈറ്റ് എനര്‍ജി താല്‍ക്കാലികമായി ഈ മുറിയിലെ ഇലക്ട്രോമാഗ്‌നെറ്റിക് ഫീല്‍ഡിന്റെ സാന്ദ്രതയെ തകര്‍ക്കും! വേഗം ചെയ്യൂ!’
മീര ക്യാമറയുടെ ലെന്‍സ് വാതിലിന് നേരെ തിരിച്ചു. അവള്‍ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തുടര്‍ച്ചയായി ഷട്ടര്‍ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി.
അത്യുഗ്രമായ വെളുത്ത വെളിച്ചത്തിന്റെ മിന്നലുകള്‍ ആ ഇടുങ്ങിയ അന്ധകാര മുറിയില്‍ ആഞ്ഞടിച്ചതും, ചുമരുകളില്‍ നിന്നും മേല്‍ക്കൂരയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ദാരുണമായ നിലവിളികളുടെ ശബ്ദം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അസഹനീയമായ ഒരു കരച്ചിലോടെ നിലച്ചു! മുറിക്കുള്ളിലെ വായുവിന്റെ അമിതഭാരം താല്‍ക്കാലികമായി കുറഞ്ഞു.
‘ഇപ്പോള്‍! അരുണ്‍, പിടിക്ക്!’ മാധവും അരുണും ഒരുമിച്ച് തങ്ങളുടെ തോള്‍ കൊണ്ട് വാതിലില്‍ സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു.
ദശാബ്ദങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ കനത്ത തടിവാതില്‍ തകര്‍ന്ന് പുറത്തേക്ക് തുറന്നു. ആഘാതത്തില്‍ മൂന്നുപേരും ഇടനാഴിയുടെ തടിത്തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.
ഇടനാഴിയിലും പൂര്‍ണ്ണമായ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍, അവര്‍ നിലത്തുനിന്ന് എഴുന്നേല്‍ക്കും മുന്‍പ് തന്നെ, താഴത്തെ ഹാളില്‍ നിന്ന് ഓഫായിപ്പോയ പെട്രോള്‍ ജനറേറ്റര്‍ വീണ്ടും താനേ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു!
താഴത്തെ ഹാളില്‍ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ഹാലൊജന്‍ ഫ്‌ലഡ് ലൈറ്റുകള്‍ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തോടെ വീണ്ടും കത്താന്‍ തുടങ്ങി!
‘അതെങ്ങനെ… നമ്മളാരും താഴേക്ക് പോകാതെ, ജനറേറ്ററിന്റെ സ്റ്റാര്‍ട്ടര്‍ റോപ്പ് വലിക്കാതെ അത് താനേ എങ്ങനെ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആയി?’ അരുണ്‍ നിലത്തിരുന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ട്, പേടിയോടെ കോണിപ്പടികളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
‘ഉത്തരം താഴെയുണ്ട് അരുണ്‍. താഴെ ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു…’ മാധവ് തറയില്‍ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അവര്‍ തിടുക്കത്തില്‍ ആ അഴുക്കുപിടിച്ച മരക്കോണിപ്പടികള്‍ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങി താഴത്തെ വലിയ ഹാളിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
ഹാളില്‍ ലൈറ്റുകള്‍ കത്തിനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അന്തരീക്ഷം മുന്‍പത്തേക്കാള്‍ അനേകം മടങ്ങ് ഭീതിദമായി മാറിയിരുന്നു. ഹാളിലെ വായുവില്‍ സഹിക്കാനാവാത്ത രക്തത്തിന്റെ മണം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഹാളിന്റെ നടുവിലായി, അവര്‍ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന പോര്‍ട്ടബിള്‍ ജനറേറ്ററിന് തൊട്ടടുത്ത്, തടിത്തറയില്‍ ചോര കൊണ്ട് പുതിയൊരു ചിഹ്നം വരച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു! ഒരു വലിയ സര്‍പ്പ വളയം, അതിനുള്ളില്‍ തലകീഴായി തിരിച്ചു വെച്ച ഒരു വലിയ കുരിശിന്റെ അടയാളം! ആ ചോരച്ചാലുകളില്‍ നിന്ന് നേര്‍ത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ദൈവമേ… നമ്മള്‍ മുകളില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന സമയത്ത് താഴെ ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു! അവന്‍ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു!’ മീര ആ ചിഹ്നത്തിലേക്ക് ഭയത്തോടെ ക്യാമറ തിരിച്ചു.
‘അതല്ല മീര നമ്മളെ ഞെട്ടിക്കേണ്ടത്,’ അരുണ്‍ ഭയന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഹാളിലെ മറ്റ് ചുമരുകളിലേക്ക് ടോര്‍ച്ച് അടിച്ചു. ‘നോക്കൂ… ആ പെയിന്റിംഗ്!’
ഹാളിലെ പ്രധാന ചുവരില്‍ തൂങ്ങിയിരുന്ന സര്‍ വില്യം ബ്ലാക്ക് വുഡിന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും ആ കൂറ്റന്‍ എണ്ണച്ഛായാ ചിത്രം ഇപ്പോള്‍ അവിടെയില്ലായിരുന്നു! ആ ചിത്രം അവിടെനിന്ന് ബലമായി വലിച്ച് കീറിയതുപോലെ ചുവരില്‍ ചിത്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
പകരം, ആ വലിയ ചുവരില്‍ വലിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ ഉണങ്ങാത്ത മനുഷ്യരക്തത്തില്‍ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു:
‘രണ്ടാം നിലയിലെ മുറികള്‍ വെറുമൊരു നിഴല്‍ മാത്രമാണ്. താഴത്തെ നിലവറയിലാണ് എന്റെ സാമ്രാജ്യം. ഈ മാളിക കടന്നുപോകാന്‍ നിങ്ങളില്‍ ഒരു ചോരക്കൂട്ട് എനിക്ക് വേണം!’
ആ വരികള്‍ വായിച്ചു തീര്‍ന്നതും…
മീര അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു!
മാധവും അരുണും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മീരയുടെ കട്ടിയുള്ള ജാക്കറ്റിന്റെ പിന്‍ഭാഗം കറുത്ത ചോരയില്‍ കുതിര്‍ന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ജാക്കറ്റ് തുളച്ച് ആരോ മൂര്‍ച്ചയുള്ള നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ആഴത്തില്‍ വരഞ്ഞതുപോലെ നാല് വലിയ മുറിവുകള്‍ അവളുടെ പുറത്ത് രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു! ആ മുറിവുകളില്‍ നിന്ന് ചോര തടിത്തറയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീഴാന്‍ തുടങ്ങി.
(തുടരും…)
