വിരൽ തൊട്ടാൽ വിരിയുന്ന വസന്തത്തിൽ,
വേരറ്റ ജലാശയങ്ങൾ നമ്മെ കാത്തിരിപ്പൂ.
കൂട്ടായ ഘോഷയാത്ര തൻ നിഴലുകളിൽ,
മുഖമില്ലാത്ത മുഖംമൂടികൾ ചിരിക്കുന്നു.
ആഴിയിൽ തനിയെ തുഴഞ്ഞവന്റെ തോണിയിൽ,
നക്ഷത്രങ്ങൾ വന്നു കൂടുകൂട്ടുന്നു.
സ്വന്തം നിഴലിനെ വെളിച്ചമാക്കിയവൻ,
മരുഭൂമിയിലും ഒരു പുഴയായി ഒഴുകുന്നു.
അഗ്നി സ്വയം ദഹിച്ചടങ്ങുമ്പോൾ,
ചാരത്തിൽ നിന്നും ചിറകടിച്ചുയരുന്നൂ ചിലർ.
അപ്പോഴാണ് ശൂന്യതയിൽ നിന്നും,
തീർത്ഥാടകർ നിൻ പാതയിൽ വന്നുചേരുന്നത്.
കാലം മായ്ക്കാത്ത ആ കയ്യൊപ്പിൽ,
അനന്തതയുടെ മൗനം മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു.
