നിശ്ശബ്ദ രാത്രിയിൽ ഞാൻ നടക്കുമ്പോൾ,
മഴയുടെ തുമ്പികൾ കണ്ണിൽ ചിതറുന്നു.
ഒരിടവേളയിൽ സങ്കല്പങ്ങൾ ഉണരുന്നു,
പക്ഷേ ആരെയും കേൾക്കാതെ,
ഞാൻ എന്റെ യാത്ര തുടരുന്നു.
ഒരു പ്രണയം വിഴുങ്ങിയാൽ,
നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തെളിയും.
വാക്കുകൾ മൂർച്ചയില്ലാതെ,
അവ അവിടെ പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നു,
എന്നെ മാത്രമറിയിക്കുന്ന ഒരു ഭിക്ഷാടനം പോലെ.
ഞാൻ ചിരിച്ചാൽ, കണ്ണീരിൽ നിന്നും
ഒരു പുതിയ ലോകം ഉദിക്കും,
ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു നോക്കിയാൽ,
അവിടെ എൻറെ മുഴുവൻ സ്വപ്നങ്ങളും നിലകൊള്ളും.
പിന്നീട് ഞാൻ ഒരുപാട് പിണങ്ങി,
അവിടെ അശ്രദ്ധയിൽ ഞാൻ തളരുന്നു,
പക്ഷേ വീണ്ടും ഞാൻ എഴുന്നള്ളുന്നു,
അവിടെയുള്ള ഓർമകൾ എന്നെ പിന്തുടരുന്നു.
ഞാൻ, നീ, നിശ്ശബ്ദത—
അത് മാത്രം ഒരു സത്യമാണ്,
ഭീതികളും, സന്തോഷവും,
ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഒഴുകുന്ന
നിശ്ശബ്ദ സമാന്തരങ്ങൾ.
