സി.പി. അനിൽകുമാർ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ നിർണയിച്ചത് പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളായിരുന്നു. എണ്ണയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ സമ്പന്നരായി, കൽക്കരിയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ വ്യവസായ ശക്തികളായി, ധാതുസമ്പത്ത് കൈവശമുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ആഗോള ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളായി. എന്നാൽ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മൂന്നാം ദശകത്തിൽ ലോകം മറ്റൊരു യുഗത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണ്.

ദുബായ്, ടൂറിസത്തെ ഒരിക്കലും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മേഖലയായി കണ്ടില്ല. അതിനെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ കേന്ദ്രമാക്കി. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു വിനോദസഞ്ചാരി വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതൽ അദ്ദേഹം ചെലവഴിക്കുന്ന ഓരോ ദിർഹവും നൂറുകണക്കിന് സാമ്പത്തിക മേഖലകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന രീതിയിലാണ് നഗരത്തെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. വിമാനത്താവളം, ടാക്സി, മെട്രോ, ഹോട്ടൽ, റസ്റ്റോറന്റ്, ഷോപ്പിങ്, വിനോദം, ഗതാഗതം, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ്, ബാങ്കിങ്, ഇൻഷുറൻസ്, റീട്ടെയിൽ, ഭക്ഷ്യവിതരണം, സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ - എല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച ഒരു സാമ്പത്തിക ശൃംഖലയായി ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ന്യൂയോർക്കിനെപ്പോലെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഓഹരി വിപണി ദുബായിലില്ല. ലണ്ടനെപ്പോലെ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ സാമ്പത്തിക പാരമ്പര്യവുമില്ല. സിംഗപ്പൂരിനെപ്പോലെ പരിമിതമായ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ മറികടന്ന ചരിത്രവുമില്ല. ഹോങ്കോങിനെപ്പോലെ ചൈനയുടെ വൻ ഉൽപ്പാദനശേഷിയുടെ പിൻബലവുമില്ല. എന്നിട്ടും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന ആഗോള നഗരങ്ങളിൽ ദുബായ് സ്ഥിരമായി ഇടംപിടിക്കുന്നു. കാരണം, ദുബായ് മറ്റുള്ളവരെ അനുകരിച്ചില്ല; പകരം സ്വന്തം മത്സരമാതൃക സൃഷ്ടിക്കുകയാണു ചെയ്തത്.

ലോക രാഷ്ട്രീയത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു കൗതുകകരമായ കാര്യം മനസ്സിലാകും. അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾക്കും ചൈനീസ് കമ്പനികൾക്കും ഒരേ നഗരത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ ലോകത്ത് വളരെ കുറവാണ്. റഷ്യൻ നിക്ഷേപകരും യൂറോപ്യൻ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും ഇന്ത്യൻ വ്യവസായികളും ആഫ്രിക്കൻ സംരംഭകരും ഒരേ സാമ്പത്തിക സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന നഗരങ്ങൾ അതിലും കുറവാണ്. ഇന്ന് ആ പട്ടികയിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പേരാണ് ദുബായ്.

ഞാൻ ദുബായിലെത്തിയ തൊണ്ണൂറുകളിൽ നഗരം ഇന്നത്തെപ്പോലെ വിശാലമായിരുന്നില്ല. ഷെയ്ഖ് സായിദ് റോഡിലൂടെ രാത്രിയിൽ വാഹനങ്ങൾ ഓടുമ്പോൾ ഇരുവശത്തുമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ എണ്ണാവുന്നവയായിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ ഏത് മഹാനഗരത്തെയും വെല്ലുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെ ആത്മവിശ്വാസമാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ പിന്നിൽ കെട്ടിടങ്ങളോ റോഡുകളോ മാത്രമല്ല, വളരെ കൃത്യമായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു സാമ്പത്തിക തത്ത്വചിന്തയുണ്ട്. അതാണ് ദുബായുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.

സുമതിയമ്മ ഒരിക്കലും എന്റെ മുറികളിൽ താമസിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ പ്രായം എഴുപത്തഞ്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കണം. എനിക്കവരെ അറിയുന്നത് എന്റെ തിണ്ണയിൽ ഉച്ചനേരത്തു വന്നുകിടക്കുന്ന ഒരു അഗതിയായ അമ്മ എന്ന നിലയിലാണ്.

കഥ തുടരുകയാണ്. സുകന്യയെക്കുറിച്ചാണ്. നഗരത്തിൽ നിന്നും മൂന്നുനാല് മണിക്കൂറുകൾ ദൂരത്തിലുള്ള ഒരു കടലോരഗ്രാമത്തിൽ നിന്നാണവർ വന്നത്. അച്ഛനും അമ്മയും മകളും.

ഒഴിവാക്കേണ്ടവയോ എന്നു നെറ്റിചുളിഞ്ഞോ? അതെ, ചില വസ്തുതകൾ അതു നിറം പിടിപ്പിച്ച നുണകളേക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്. അവ ഒരിക്കലും ഒരു ചുണ്ടിൽനിന്നും മറുകാതിലേക്ക് എത്തിപ്പെടാനുള്ളവയല്ല.

ഒരു ലോഡ്ജ്, അതിനൊരു ആത്മാവുണ്ടോ എന്നു ചിന്തിക്കണ്ട. ഉണ്ട്, ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം നഗരത്തിന്റെ വളർച്ചയിലെ തലമുറ കൈമാറ്റത്തിന്റെ അൻപത്തിയഞ്ച് നീണ്ട വർഷങ്ങൾ താണ്ടിയ എനിക്ക് ചിലതൊക്കെ പറയാനുണ്ട്.

കോരിച്ചൊരിയുന്ന ഇടവപ്പാതിയിൽ, ചുറ്റും വീശിയടിക്കുന്ന ഭീതി വിതയ്ക്കുന്ന ശക്തമായ കാറ്റിൽ, ആകാശം കീറിമുറിച്ച് വെളിച്ചത്തിൻ്റെ വെള്ളിവാൾ വിടവുകൾ സൃഷ്ടിച്ച രാത്രിയിൽ വീടിൻ്റെ ചാണകം മെഴുകിയ അകത്തളത്തിൽ